Minder aandacht voor regeltjes, meer voor de mens

Elke carrière kent wel een leermeester. Voor human resources-directeur Martijn Messemaker (38) van bol.com is dat zijn voormalig leidinggevende Paul Lynch (55).

‘Een financieel manager bij Unilever moest door een reorganisatie geruisloos vertrekken en ik kreeg de opdracht om daarvoor te zorgen. De directie vond dat hij onvoldoende functioneerde om elders binnen het bedrijf een functie te krijgen. Ik moest de arbeidsovereenkomst ontbinden. Een mooie klus voor een dertigjarige jongen die net bij Unilever op de personeelsafdeling werkte.

„Ik bracht alle juridische aspecten van de zaak in kaart. Ik concludeerde dat hij een ontslagvergoeding van twaalf maanden salaris zou krijgen. Dat leek me ruim voldoende voor hem om een nieuwe baan te vinden. Maar wat bleek: hij stemde er niet mee in. Hoe nu verder? Ik besloot het probleem te bespreken met mijn leidinggevende Paul Lynch.

„Paul snapte meteen waar het misgelopen was. Hij vond dat ik te veel met de regeltjes bezig was geweest en te weinig met de mens. ‘Less process, more people!’ zei hij op een optimistische toon. Ik begreep niet goed wat hij bedoelde. ‘Je helpt de organisatie toch vooral verder met goede analyses, optimale samenwerking en het volgen van wet- en regelgeving?’ dacht ik. Maar altijd als ik Paul zag, stond hij met mensen te praten. Vrijwel nooit zat hij achter zijn computer om bijvoorbeeld analyses te maken. Hoe kon hij nou zo’n hoge positie hebben en zo weinig op de inhoud doen? En nu zei hij verdorie ook nog tegen me dat ik minder met de inhoud bezig moest zijn. Dat kon er bij mij niet in. Totdat hij me liet zien wat hij bedoelde.

„Paul ging naar de financieel manager toe en zei dat hij met hem wilde praten. Ik verwachtte dat hij de ontslagvergoeding zou gaan verhogen, maar Paul stelde alleen maar vragen over hoe de manager keek naar zijn periode bij Unilever. Langzaam werd duidelijk dat het de man helemaal niet om de hoogte van zijn ontslagvergoeding ging, maar om erkenning voor het werk dat hij twaalf jaar gedaan had. Erkenning! Dat hebben we hem alsnog gegeven in de vorm van een goed gesprek met zijn baas en een mooie afscheidsborrel. Dat bleek de oplossing.”