Meer dan genoeg aan een grom, een snuif en een piep

Shaun het Schaap en zijn kudde beleefden al 130 avonturen van zeven minuten op de Mossy Bottom-boerderij. Filmpjes die te zien waren in zo’n 180 landen en tienduizenden vliegtuigen, waarvoor deze koddige, woordloze slapstick net zo geschikt is als die van Mr. Bean.

In het Noord-Engelse milieu waar Shaun opgroeide, heeft men aan een grom, snuif of piep ook meer dan genoeg. Sinds Shauns solodebuut in 2007 redde het kleine, zelfverzekerde schaap zijn kudde talloze malen uit problemen die hij zelf veroorzaakte, meestal door zijn fascinatie met mensendingen. Vaste krachten zijn de hoofdschuddende herdershond Bitzer en de rossige boer die veel ontgaat, bijrolspelers onder meer lompe varkens, sluwe eenden en een razende stier.

Shaun is een spin-off van het latexduo Wallace & Gromit, waarmee animatiestudio Aardman ouderwetse stop-motion weer salonfähig maakte. Hij was in 1995 voor het eerst te zien in A Close Shave, waar Shaun het huis van het uitvindersduo afgraast en zijn naam, een verbastering van ‘Shorn’ (geschoren), krijgt nadat zijn wol in de Knit-o-Matic-machine tot trui is verwerkt. In dat filmpje geeft Shaun een eerste blijk van leiderschap door zijn kudde via duizelingwekkende motorstunts van de hondenvoerfabriek te redden.

Shaun is zeven minuten leuk, uitdaging is om het een hele speelfilm te blijven. Taal heeft hij niet, mimiek nauwelijks: Shaun brengt zijn grappen met minimale middelen. Net als eerder het pratende varkentje Babe (Pig in the Big City) of de cartoonserie Sheep in the Big City zoekt hij zijn toevlucht in de Grote Stad, zeg maar Londen. Daar is ruimte voor complexe sets en kunnen de boertjes van buut’n onverwachte avonturen en ontmoetingen hebben. Ze belanden daar na zo’n sluw opzetje van Shaun om een vrije dag te regelen. Dat loopt uit de hand, zodat Bitzer, Shaun en de kudde op zoek moeten naar de boer, die zijn geheugen kwijt is en een bestaan heeft opgebouwd als jetset-kapper. Wil hij wel terug naar dat saaie schaapscheren?

Meer dan zo’n dun lijntje is niet nodig om Shaun en zijn vriendjes door een reeks koddige situaties, grappen en achtervolgingen te loodsen. Voor gevaar zorgt Trumper, een variant op een oude cartoonschurk, de dierenmepper: uit de tijd dat zwerfdieren in het asiel nog gewoon de gaskamer kregen, geen dagelijkse massage met psychologische evaluaties zoals nu.

Net als met Wallace & Gromit voert Shaun het Schaap ons in feite terug naar een kneuterig Tory-Engeland circa 1950, al lopen er nu in de Grote Stad voor de vorm ook wat etnische figuranten rond. Nostalgie die Aardman ook hier weer serveert met ambachtelijke precisie en bewonderenswaardige aandacht voor toon, timing en detail. Het effect is grappig, ontwapenend en mild, zelden hilarisch of schokkend. Je kijkt met een glimlach en nu en dan een giechel: een heel fijne zondag in de matinee.