Ik vermoordde ze allemaal

Dit weekend werd Robert Durst opgepakt in New Orleans, nadat hij per ongeluk drie moorden bekende in een HBO-documentaire. Tijdens de opnames vergat hij even dat zijn microfoon nog aanstond.

Robert Durst tijdens de opnames van The Jinx. Het lijkt erop dat hij in de HBO-documentaireserie per ongeluk drie moorden heeft bekend. Foto HBO

De levenswandel van Robert Durst was al opmerkelijk vóórdat hij per ongeluk drie moorden bekende tijdens een televisieprogramma.

De nu 71-jarige New Yorker werd steenrijk als erfgenaam van het vastgoedimperium van zijn vader. Hij raakte vervreemd van de familie toen niet hij, maar zijn jongere broer het bedrijf mocht overnemen en liet zich in 2006 voor ruim zestig miljoen uitkopen.

Zijn vrouw, de 28-jarige mondhygiëniste Kathleen McCormack, verdween spoorloos in 1982. Goede vriendin Susan Berman, die meer zou weten, werd in 2000 in haar eigen huis vermoord nadat de politie het onderzoek naar de vermissing weer had geopend. En een jaar later, inmiddels verhuisd naar Texas, doodde Durst zijn oudere buurman, Morris Black.

Uit zelfbescherming, zei hij. De jury sprak hem vrij van moord, ook al gaf Durst toe het lichaam met twee zagen en een bijl in stukken te hebben gehakt om het te dumpen in het water van de Galveston Bay. Volgens zijn advocaat had hij dit in paniek gedaan omdat hij het syndroom van Asperger heeft, waardoor hij moeilijk emotie kan voelen.

Hij moest wel drie jaar zitten voor het vernielen en wegmaken van bewijsmateriaal en voor het ontvluchten van de staat terwijl hij op borgsom vrij was.

O ja, in 2014 kreeg hij ook nog een boete van 500 dollar voor het plassen over een snoepschap in een drogisterij in Houston.

In de zaken rond McCormack en Berman werd hij verdacht, maar het kwam nooit tot een veroordeling.

Tot nu toe. Want nu lijkt het erop dat Durst de geschiedenis ingaat als de man die tijdens opnames voor een documentaire over zijn leven naar de wc ging, vergat dat hij een microfoontje droeg en in zichzelf mompelde dat hij „ze allemaal vermoord heeft”.

Exact hetzelfde handschrift

Durst werd zaterdag gearresteerd toen hij onder een valse naam had ingecheckt in een hotel in New Orleans. Dat had waarschijnlijk mede te maken met de een-na-laatste aflevering van The Jinx: The Life and Deaths of Robert Durst, een miniserie van filmmaker Andrew Jarecki, uitgezonden op betaalzender HBO. Daarin dook een brief op van Durst aan Berman die exact hetzelfde blokletterhandschrift had als op het anonieme briefje dat de politie later kreeg, waarin stond waar haar ‘kadaver’ lag. Ook werd bij beide adresseringen Beverly Hills verkeerd gespeld: met ‘Beverley’.

Regisseur Jarecki verdiepte zich bijna een decennium in de geschiedenis van Durst. In 2010 maakte hij de film All Good Things (met Ryan Gosling en Kirsten Dunst), geïnspireerd op zijn leven. Voor The Jinx dook hij opnieuw in de mysteries rond de vermissing van McCormack en de moorden op Berman en Black. Durst zegde toe zich voor de zesdelige serie te laten interviewen, omdat hij dan „zijn eigen verhaal” zou kunnen vertellen.

Tijdens de laatste aflevering, afgelopen zondag, legde Jarecki aan Durst de twee identieke handschriften voor.

Hij vraagt: „Kun je me zeggen welke níet door jou geschreven is?”

Durst, na een lange stilte: „Nee.”

Toch blijft hij ontkennen dat het anonieme briefje over het ‘kadaver’ van hem kwam: „Blokletters zijn blokletters.”

Maar dan: de climax. Na het interview staat Durst op en gaat naar de wc. Het microfoontje hangt nog aan zijn kraag, maar dat weet hij niet. En de kijker hoort hem tegen zichzelf praten: „Daar zul je het hebben. Je bent erbij”, mompelt Durst. Er volgen wat zinnen die moeilijk thuis te brengen zijn, en dan: „Wat heb ik in godsnaam gedaan? Natuurlijk vermoordde ik ze allemaal.”

Het interview is twee jaar geleden al opgenomen; pas onlangs ontdekten de makers van The Jinx dat de microfoon mee was geweest naar het toilet.

Het identieke handschrift en de opgenomen bekentenis kunnen ervoor zorgen dat een tv-programma lukt wat de politie van drie verschillende Amerikaanse staten dertig jaar lang niet lukte: Robert Dursts schuld bewijzen in drie grote moordzaken. Toch is het nog onzeker of de bekentenis in de rechtbank gebruikt mag worden, omdat hij die deed op het toilet – waar hij mocht verwachten dat hij er privacy had.