Sjinkie Knegt pokert als de beste

Sjinkie Knegt verraste gisteren vriend en vijand door in Moskou de wereldtitel te veroveren. In een spannende finale behield hij de rust en pakte, dankzij zijn beroemde ‘uitschuifbeen’ op de eindstreep, de mooiste zege uit zijn loopbaan.

Sjinkie Knegt won gisteren de superfinale over 3.000 meter en pakte daardoor de wereldtitel. Foto Grigory Dukor/Reuters

De snelheid, de inhaalmanoeuvres en de onnavolgbare finishes had hij al. Maar Sjinkie Knegt blijkt ook het pokerspel tijdens een zenuwslopende finale tot in de puntjes te beheersen. Vanuit een bijna onmogelijke positie verraste hij gisteren in Moskou vriend en vijand met de wereldtitel. Het betekende het eerste individuele goud op de WK voor Nederland sinds 1988, toen Peter van der Velde in St. Louis wereldkampioen werd.

Het had het weekend moeten worden van de Russen, in ijsstadion Krylatskoje: het WK van Viktor An, de genaturaliseerde Koreaan die vorig jaar voor Rusland drie keer goud won in Sotsji, of anders het toernooi van zijn adjudanten Semen Jelistratov en Vladimir Grigorev. Maar het werd toernooi van de 25-jarige Sjinkie Knegt. De brutale Fries verkeert het hele seizoen al in bloedvorm – anderhalve maand geleden werd hij in Dordrecht al Europees kampioen – en is op dit moment een klasse beter dan An, de beste shorttracker aller tijden.

Valpartij

De wereldtitel van Knegt is meer dan een groot individueel succes van een bijzondere sportman. Het is ook de kroon op de opmars van het Nederlandse shorttrack. In 2006 sloeg schaatsbond KNSB een nieuwe koers in, die vorig jaar leidde tot olympisch brons voor Knegt in Sotsji en kort daarna tot een wereldtitel voor de aflossingsploeg, in Montreal. Dit jaar grepen de Nederlanders de macht in Europa, met titels voor Knegt, Freek van der Wart, Jorien ter Mors en de beide aflossingsploegen. Sotsji en de WK’s van Montreal en Moskou tonen aan dat, in elk geval bij de mannen, de laatste sprong is gemaakt.

Toch kwam het succes van Knegt gisteren als een verrassing. Eerder op de dag was hij op de 1.000 meter tegen een penalty aangelopen bij een valpartij in de halve finale. Daarmee haalde hij op zijn beste afstand geen enkel punt.

Hij was het toernooi op zaterdag nog zo goed begonnen, met de tweede plaats op de 1.500 meter. Als enige rijder wist Knegt zich bovendien te plaatsen voor de tweede A-finale van de dag, de 500 meter. Maar op de kortste afstand speelde hij geen rol van betekenis. In de finale bleek eens te meer dat hij ook zwakke punten heeft: de start. Daar ligt nog ruimte voor verbetering de komende jaren.

Op de slotdag leek Knegt zijn kansen op de wereldtitel te verspelen, toen hij in de halve finale van de 1.000 meter onderuit werd geschaatst door de Chinees Jingnan Shi, die Knegt binnendoor probeerde in te halen. Beiden eindigden in de boarding. Na lang beraad besloot de jury dat de Nederlander fout was geweest bij de inhaalmanoeuvre van Shi. Omdat de Chinees hem net gepasseerd was had Knegt hem voorrang moeten verlenen. „Het was fiftyfifty”, zei Knegt naderhand. „Het had mijn kant op kunnen vallen, maar het viel de kant van de Chinees op.”

Hij gaf er snel een positieve draai aan. „Ik heb nu iets langer rust voor de drie kilometer”, sprak hij laconiek. Het is de filosofie die bondscoach Jeroen Otter zijn rijders al vanaf de eerste dag meegeeft: zet je over teleurstellingen heen, de enige belangrijke race is de volgende. Bovendien was de schade beperkt omdat de klassementsleider Jelistratov in de kwartfinale óók al tegen een penalty was aangelopen.

Uitschuifbeen

Het betekende dat Knegt, startend vanaf de vijfde plaats in het algemeen klassement, in elk geval de superfinale over 3.000 meter moest winnen wilde hij een kans maken op het goud. In een zenuwslopende finale behield hij de rust, wachtte op het juiste moment en pakte met zijn inmiddels beroemde finish, het ‘uitschuifbeen’ op de eindstreep, de mooiste zege uit zijn loopbaan. Knegt kwam in punten op gelijke hoogte met de Koreaan Park Se-Yeong (63), maar omdat de Nederlander de finale had gewonnen, was de titel voor hem.

Op de aflossing moest Nederland zijn wereldtitel overigens afstaan aan China. Knegt leek met Van der Wart, Daan Breeuwsma en nieuweling Mark Prinsen op weg naar prolongatie van de wereldtitel, maar zes ronden voor het einde verspeelde de Nederlandse ploeg de titel door een slordige wissel. China won. In een ultieme poging het goud te pakken verspeelde Knegt het zilver, waardoor Nederland met brons genoegen moest nemen, achter het sterke Hongaarse kwartet.