Column

Moestuintjes

Onofficieel was het lente, maar in Winkelcentrum Diemerplein te Diemen dan toch niet en dat was niet alleen omdat er een dak op zit. De inwoners van Diemen sloften erdoorheen met hoofden vol zorgen, blikken op oneindig en plastic tassen die opgepropt in jaszakken zaten. De winkeliers stonden erbij, keken ernaar en namen niet eens meer de moeite om ze naar binnen te lokken.

De somberte overviel ons meteen toen we binnenkwamen, weg lentegevoel. Ik keek verwijtend naar opzij. Ik had het de vriendin nog zo gezegd dat we daar maar niet meer heen moesten gaan, maar zei bracht daar terecht tegenin dat de cassières er bij de Albert Heijn XL veel guller waren met moestuintjes dan bij de gewone Albert Heijn in de Watergraafsmeergordel met al die bakfietsmoeders die erop aasden alsof hun leven ervan afhing.

Nee, dan in Winkelcentrum Diemerplein.

Daar graaiden de kassameisjes achteloos in de kartonnen doos. Drie, vier of vijf moestuintjes, wat kon het schelen?

Mij in dit stadium van het leven gek genoeg best veel. Ik stond het ontkiemende zaad iedere ochtend met een zeker plezier een koffiekopje met water te geven.

Maar goed, daarvoor moesten we dus wel eerst weer door Winkelcentrum Diemerplein.

Tegenover de viskraam, waarvan de uitbater een kartonnen mutsje met de tekst ‘Ha! Haring’ op het hoofd had, stond de onschuld in een campagnejack. Een vrijwilligster van D66 had van alle plekken op aarde juist deze uitgekozen om ‘het redelijk alternatief’ aan de man te brengen. Nooit werd de kloof tussen burger en politiek zo mooi zichtbaar als daar tegenover die viskraam.

„Mag ik u een folder…”

„Flikker op zeg!”

Tegen een man met een rollator begon ze over de standpunten van Alexander Pechtold, hij kreeg er spuug van op de lippen.

„Is die lul er ook dan?”, vroeg hij.

Het D66-meisje schudde het hoofd.

„Goed zo, anders sloeg ik hem de bril van het hoofd.”

Je zag haar twijfelen. Moest ze nu zeggen dat Alexander geen bril droeg? Daarna ferm: „Ik geef u geen folder.”

Toen we haar met gevulde tassen weer passeerden – ze zat inmiddels in een plantenbak te telefoneren – hebben we zo’n moestuintje op haar stapel folders gezet. Die cherrytomaatjes, daarvan hadden we er toch al veel te veel.

En verder kan ik me nu al ontzettend verheugen op de dag dat Alexander Pechtold zelf een keer naar Winkelcentrum Diemerplein komt.