Luchtalarm

Niet schrikken: de wijn ‘geurt’. En niet direct bepaald aangenaam. De importeur waarschuwde al  ’dat je deze Sancti Verani moest begrijpen.’ Veelal blijkt dat een slecht excuus voor een slecht gemaakte wijn.

Het komt zo vaak voor dat er natuurwijnen die met de beste bedoelingen zijn gemaakt beslist niet het beste met de wijnliefhebber voorhebben. In dit geval was echter mijn nieuwsgierigheid gewekt. Het was vanwege de producent.

Van Jérôme Guichard had ik al eerder eigenzinnig wit uit de Bourgogne geproefd. En waar andere wijnmakers uit een van de meest gewilde regio’s ter wereld het liefst ook zo groot mogelijk ‘Bourgogne’ op het etiket zetten, stuurt Guichard zijn wijnen veelal de wereld in als nederige Vin de France.

Hij mag niet anders. Hij wil niet anders. Hij kan niet anders.

Omdat Guichard werkt volgens de niet-officiële regels van de Vereniging van Natuurlijke Wijn in Frankrijk.

Wijlen Marcel Lapierre (‘voor al uw pure Beaujolais’) had voor de club van oervorsers ooit het begrip ‘natuurwijn’ weten te definiëren. Om dat vervolgens natuurlijk weggehoond te zien worden door de wel-officiële instanties.

Guichard voelt zich er wel bij. Het natuurmens uit Mâcon presteert ‘op het randje’. Compromisloos, meent hij zelf. Omdat hij niet zwavelt, druifeigen gisten gebruikt, niet chemisch bijspringt in de wijngaard, en ook verder zelf zijn eigen gang gaat.

Zo ook zijn wijnen. Anders dan ander wit daarom. Onalledaags is zacht uitgedrukt. Vandaar die opvallende geur. En die bleek nogal persistent. Ook nadat Sancti Verani  in open toestand een, twee, drie dagen op bedevaart was geweest in de proefijskast.

Dan wil zo’n boeket gewoonlijk nog wel eens verdwijnen. In dit geval bleek het er eentje die zich het beste liet omschrijven als ‘een zonovergoten erf met kippen en varkens, een drooggevallen sloot plus gekookte eieren in een zeemleren lap.’

Een geur bovendien die maar geen afstand wenste te doen van bron. Een week later heb ik uit pure nieuwsgierigheid nog eens aan de lege fles geroken. De geest wilde nog steeds niet uit de fles.

Toch lekker, die wijn? Toch lekker.

Is zo’n duiding te kort door de bocht? Inderdaad, deze is te kort door de bocht.

Een wijn ‘lekker’ noemen is net zo’n platitude als het obligate ‘Hi, how are you today?’ in de VS. Een antwoord wordt niet op prijs gesteld.

Sancti Verani heeft echter veel te melden. Spanning in de mond. Sherryzwier. Notigheid. Goudrenet op een hooizolder. Zuren. Echte. En niet die vaak in de wijnindustrie gebruikte voedingszuren om te weeë, te slappe wijnen wat op te peppen.

Ik bespeur de smaak van nootjes, zaadjes en pitten. Alleen al vanwege dat laatste zouden superfoodliefhebbers  Sancti Verani heilig dienen te verklaren. Doe maar niet. Lekker eten en drinken is immers niet hun ding. Zie de hilarische commercial Power to the Pieper. En vanavond op NPO 2 om 21.20 uur ‘Dit is de dag’. Daarin wordt een gezin twee weken lang gevolgd, nadat zij hun menu van vlees, macaroni en brood hebben ingewisseld voor chiazaad, gojibessen en tarwegrassap.

Getalenteerde koks en hun wijnkelners in restaurants van naam en faam weten een mooie maaltijd met dito wijn daarentegen wel op waarde te schatten. In betere zaken over de hele wereld staat Sancti Verani (€ 31,00; Just Add Wine) op de kaart en branden sommeliers er een kaarsje voor.

Zet dat vervolgens op tafel, zou ik ze aanraden. Dan schuif ik aan. Maar misschien is het verstandig omdat een tafel in de buurt van een raam te kiezen?

Dan kan ik dat eventueel openzetten.