Het geruis van de waaierstaart

Illustratie Irene Goede

Op plaatjes staan pauwen bijna altijd met hun gekleurde staart trots in de lucht. Maar in het park of op de kinderboerderij zie je dat zelden. Ja, ze schreeuwen alsof de sirene gaat – het klinkt als ‘iejieauaúúwg!’

Verder wandelen ze wat rond, terwijl hun prachtige staart slordig over het zand schuift. Mannetjespauwen gebruiken hun staart om vrouwtjes te verleiden en daar zijn ze nou eenmaal niet de hele dag mee bezig.

Je krijgt dus zelden de kans om eens goed naar zo’n baltsende pauw te kijken. Maar als je dat geluk hebt en als je dan even blijft staan, ontdek je iets dat je op foto’s niet ziet.

Pauwen staan niet stil met hun staart te pronken alsof het een mooi schilderij is. Nee, ze bewegen ermee. Ze lijken wel op sjieke dames in toneelstukken die met hun waaier wapperen.

De pauwenmannen laten hun waaierstaart snel trillen. Het klinkt als het geruis van blaadjes in de wind. Ze roepen, ze wiebelen met hun andere staartveren, die nog achter de waaier zitten. En ze klappen met hun vleugels. Een pronkende pauw is een danser.

Andere pauwen herkennen dat geruis en geklap met hun ogen dicht. Als ze de geluiden van een baltsende pauw horen, spitsen ze hun oren en rennen ze rond om te vinden waar het geluid vandaan komt.

Biologen in Canada hebben dat getest in een dierentuin, met een luidspreker. Misschien horen de pauwen hun soortgenoten zelfs beter dan wij. Het geruis van een waaierstaart maakt een heel laag geluid, dat wij niet kunnen horen. Onze oren zijn er niet goed genoeg voor, maar die van pauwen wel. Misschien horen pauwen een lage brom als een mannetje met zijn staart schudt.

Best handig dat pauwen ook geluid maken, denken de biologen. Pauwen leven ook in het wild, in bossen in India. Daar moeten ze wat meer hun best doen om op te vallen dan op de kinderboerderij.