Ornella Ngingo

foto Daan Brand

Sneeuw, kou en roltrappen. Dat waren de dingen die de meeste indruk maakten op Ornella Ngingo (22), roepnaam Nella, toen ze ruim negen jaar geleden aankwam in Den Bosch. „En het leek wel of iedereen alleen maar ‘ja, ja, ja’ zei.”

Met haar familie was ze Burundi ontvlucht, waar het ook na de burgeroorlog gevaarlijk bleef voor Tutsi’s zoals zij, een minderheid in het land. Jaren hadden haar vader en moeder gespaard om de reis te kunnen betalen. De asielaanvraag liep niet soepel. Al haar familieleden hadden voor de veiligheid een andere achternaam aangenomen. „Dat was vooral nodig omdat mijn vader politiek actief was”, zegt ze. „Maar hier was het daarom moeilijk om te bewijzen dat we een gezin waren.”

Na een jaar Nederlandse les ging ze naar de middelbare school en volgde ze een marketingopleiding. Met de stewardessenopleiding die ze daarna deed, moest ze stoppen, omdat ze haar hele arm had laten tatoeëren: initialen en wolken ter nagedachtenis aan in de oorlog omgekomen familieleden en een zusje dat ze aan een ziekte verloor; Afrikaanse symbolen; Hello Kitty („dat vond ik als kind al heel leuk”) en de drie andreaskruizen van Amsterdam, haar huidige woonplaats.

Model worden was altijd al een droom. „Maar ik was veel te dik.” Nadat ze twintig kilo was afgevallen, werd ze aansproken door de eigenaar van haar huidige modellenbureau. Na drie jaar werkt ze dit voorjaar voor het eerst ook in het buitenland. „Mijn papieren zijn eindelijk helemaal in orde.”

Haar doel is nu om zoveel mogelijk te reizen. „En andere mensen te inspireren, laten zien dat je dit werk ook kunt doen als je er een beetje anders uitziet.”