Rutte heeft stiekem kunsthart

Zelfs het verloren gewaande bonnetje van minister Opstelten komt aan de orde in de voorstelling Kunsthart door Mugmetdegoudentand. Die geëngageerde slagvaardigheid is zeldzaam in het theater. In de regie van Lineke Rijxman krijgt de toeschouwer een ontluisterende blik achter de schermen van belangrijke politieke beslissingen op kunstgebied

Rijxman en schrijver Nathan Vecht laten op treffende, humoristische wijze het ongemakkelijke huwelijk zien tussen kunst en politiek. Kijk, daar bindt Rijksmuseumdirecteur Wim Pijbes (Sieger Sloot) de strijd aan met een fiets- inspraakclubje over de fietstunnel door zijn museum. Pijbes’ loflied op de ondernemingsgeest van de figuren op de Nachtwacht smoort in onbegrip van de actievoerster.

Indringend en verhelderend is de scène waarin chef-dirigent Mariss Jansons (Guy Clemens) de vrouw van dj Armin van Buuren (Hannah van Lunteren) tegenover zich vindt: hij wil klassieke muziek bij de troonswisseling en geen dance.

Aan het slot transformeert Clemens op verbluffende wijze tot Mark Rutte, die wel degelijk een groot kunstliefhebber blijkt. Hij speelt piano, sluipt na werktijd het Mauritshuis binnen om zich elke keer weer te verwonderen over de schoonheid van Het puttertje.

Ruttes repliek tegen de aantijgingen van de kunstwereld is briljant: Nederlandse kunstenaars zijn nu eenmaal gedoemd om te leven in een land zonder verbeelding, want de kunsten zijn hier geworteld in zompig moeras. Al zou je willen, je kunt er geen speld tussen krijgen.