Column

Na ‘het bonnetje’ gaan de verkiezingen nergens meer over

Al dat rumoer over een oud betalingsbewijs, zo vlak voor de verkiezingen, doet ons vergeten wat écht interessant is, vreest Christiaan Weijts.

Regeren is achteruitkijken. Nog zes nachtjes slapen en dan gaan we stemmen, en in de ongekend spannende aanloop daarnaartoe gaat het maar om één ding: een betalingsbewijs van vijftien jaar geleden.

Terwijl het Kamerdebat over Opstelten en Teeven gaande was, zag ik een klein nieuwsberichtje langsflitsen: Jack de Vries had een dochter gekregen, met zijn vriendin Melissa.

Die naam wiegde mijn gedachten terug naar de lente van 2010. Het was in de weken vóór de Tweede Kamerverkiezingen dat naar buiten kwam wat in kleine kring op het Binnenhof al publiek geheim was: de CDA-staatssecretaris van Defensie had een buitenechtelijke affaire met zijn lieftallige adjudante, Melissa. Media en Kamerleden kwebbelden nergens anders meer over, De Vries trad af, het CDA verloor twintig zetels.

Zo is het nu ook. Cees H. heeft even weinig met de Provinciale Staten te maken als Melissa met de Tweede Kamer. Toch moet ergens in of rond Veiligheid en Justitie een rancuneuze en strategische geest zijn geweest die het juiste moment afwachtte voor een precisiebombardement in de vorm van een lek naar Nieuwsuur.

Het leverde op zichzelf geen onaardig amusement op, en Rutte heeft z’n retorisch debattalent kunnen laten zien en de zaak kunnen bagatelliseren tot een soort vormfout. Opstelten had niet moeten zeggen dat een bepaalde ‘zoekrichting’ naar het ‘bonnetje’ was afgesloten. De harde schijf van de oude MS-DOS-machine bleek toch nog leesbaar.

Is dat een politieke doodzonde? Liegt Opstelten? Wist Teeven dat het bedrag hoger was? Eerlijk gezegd kan ik er niet die vlammende geestdrift voor opbrengen die de zaak in de rest van ons land blijkbaar opwekt.

Wat de uitkomst ook is, het zal niets veranderen aan het banksaldo van Cees H., niets aan de praktijk van dit soort deals (want die is al veranderd), niets aan ook maar één maatschappelijk probleem dat nu in de samenleving speelt, laat staan in de provincies. Ook blijft de ambtenaar die de tackle op zijn crimefightersbazen heeft uitgevoerd, waarschijnlijk gewoon in dienst, zodat die bij de volgende verkiezingen weer een afgekoeld lijk uit de verouderde pc’s kan laten tuimelen.

Al dat tumult gaat om vorm, reputaties, beeldvorming, aanvallen op de man. Er woedt een storm waar geen zandkorreltje beleid door geroerd zal worden – en dat in een tijd van terrorismedreiging, pijnlijke vragen rond de MH17, vluchtelingen, aardbevingen in Groningen, spanningen met Rusland, de leningen aan Griekenland, de zorg, vertraagde treinen, bezette universiteitsgebouwen.

Zolang we collectief meer smullen van aanvallen op personen, zullen oude koeien en futiliteiten de werkelijk interessante vragen uit het zicht houden.