Het beest, dat is de ander

De werkelijkheid kan absurdistischer zijn dan fictie. Ilona Verhoeven

ziet meer dan zij ziet.

foto Ilona Verhoeven

Plompverloren en met stramme benen valt ze uit de werkelijkheid. Het gaat vrij onverwachts. Twee dappere laarsjes proberen de schijn van rust op te houden, maar hij is niet te temmen, het beest.

Het beest is als een speer die onafgebroken door de lucht suist. Het beest bedwelmt niets of niemand, het beest ademt de tegenwoordigheid van geest. Het beest liegt niet, het beest is de leugen zelf. Het beest zoekt de schoonheid, omarmt, overweldigt.

Het beest is de goede vriend die nooit vergeet wat je het liefste doet. Het beest bestormt niet, het beest is de storm. Het beest dwaalt liever dan dat hij denkt. Het beest gelooft niet, het beest weet ook niet. Het beest is onbegrijpelijk. Het beest, dat is de ander. Het beest toont zich soms het weeskind van de collectieve emotie. Verwonderd grommend zwerft hij door de steden, als een snel optrekkende sportmotor bij het stoplicht. Zolang de aarde geen voetbal is, woekert hij goeiig met de strelingen van het lot.

Het beest geniet ervan zich eens flink kwaad te maken, alleen om iets moois voor elkaar te krijgen. Het beest is overal. Ritselend in een op straat kwijtgeraakte kindertekening, lachend op de foto van een gezicht dat je herkent uit duizenden. Het beest deugt, als hij zichzelf kan zijn.

Op een perron, wachtend op een trein, trekt hij de aandacht. ‘Grrrr! Grrrrommmm’, klinkt het, waarna het aangename plastic geluid van wegwandelende schoenzolen het overneemt.