Gevallen ster

Had ik iets gemist? De Vlaamse televisiecommentatoren klonken bedrukt. Ik lag met een jetlag voor een vlakke etappe in Parijs-Nice en was in slaap gesukkeld. Ook zonder jetlag zou ik waarschijnlijk in slaap gesukkeld zijn, want de rit voltrok zich in een dodelijk stramien. Maar daar kwam het antwoord al, in slowmotion. Tom Boonen raakt heel lullig het achterwiel van een ploegmaat, maakt een onhandige koprol en grijpt verdwaasd naar zijn schouder. Het is me duidelijk: dat wordt röntgen in plaats van een massage.

Bij een vervolgonderzoek, een dag later in België, wordt duidelijk dat Boonen een week of acht aan de kant zal staan: gescheurde banden in de schouder en een fractuur van de elleboog. Een operatie is noodzakelijk. Het ontlokt ploegleider Wilfried Peeters de woorden: „We hadden op een sleutelbeenbreuk gehoopt, maar dit is veel erger.” Ik lees in een commentaar hoe het er in België is toegegaan: televisieploegen dromden samen voor het ziekenhuis, de pijn van Boonen is breaking news op de radio, het pausbezoek van het koninklijk echtpaar is randnieuws geworden. Tom Boonen is een ster, een icoon.

Het is het derde jaar op rij dat Boonen zijn geliefde voorjaar de mist in ziet gaan. Het rijtje blessures is minstens even indrukwekkend als zijn erelijst. Tom heeft iets innemend tragisch over zich. Het lijkt erop dat hij de pech aantrekt. En tussen de pech door walst hij onweerstaanbaar en onoverwinnelijk over de kasseien in de Ronde van Vlaanderen en Parijs- Roubaix. Als ik een Belg was zou ik ook verschrikkelijk veel van hem houden.

Misschien hebben de uitglijders naast de fiets zijn status als ster nog versterkt. Hij reed, al dan niet onder invloed van coke en alcohol, een paar auto’s in de prak, waaronder een fijne Lamborghini. Hij had een liefdesrelatie met een zestienjarige, hij werd vervolgd voor belastingontduiking. Bij Tom lijkt alles onschuldig.

In zijn ploeg Etixx-Quick Step heerst een rouwstemming. Niet dat er met Kwiatkowski, Terpstra, Martin en Stybar geen kampioenen meer voorhanden zijn, maar met Tom erbij komt iedereen makkelijker aan winnen toe, zo luidt het unaniem. Hij brengt rust, en neemt de grote beslissingen in de koers. Met veel gevoel voor drama meldt Kwiatkowski: „Wij lagen eigenlijk allemaal op de grond.”

Even werd gevreesd dat de toch al 34-jarige Tom Boonen, mentaal geknakt, definitief de handdoek over zijn carrière zou gooien. Maar hij was het zelf die een stevige tweet de wereld instuurde: „Renner word je met vallen en opstaan, renner blijf je door te blijven opstaan.” Zijn ploegleider, zijn team, ja heel Vlaanderen weet het nu: Tom zal weer stralen in het voorjaar van 2016, behoudens domme pech. Peter Winnen is oud-profwielrenner en schrijver.