Die critici van Supernanny luisteren wel heel slecht

Illustratie Angel Boligan

Dat eindeloze onderhandelen en discussiëren met driejarigen, daar worden ze heus geen betere mensen van, meent Phaedra Werkhoven (hoofdredacteur van fabulous Mama/JM).

Vorige week dinsdag was het zover: de eerste aflevering van Supernanny Jo Frost in Nederland was op televisie. Supernanny is al jaren niet alleen een begrip in het Verenigd Koninkrijk, maar ook in landen als het onze. Niet lang nadat de aflevering was afgelopen, of eigenlijk al tijdens, ontstond op Twitter en Facebook verontwaardiging over de aanpak van Jo Frost.

Boze moeders en opvoeddeskundigen sloten zich aaneen in de actie #stopjofrost. Samengevat komt hun kritiek erop neer dat Jo Frosts’ befaamde ‘naughty step’ (een meubel waar het kind op moet zitten als het iets verkeerds heeft gedaan) niet meer kan. Dat haar hele aanpak niet deugt, omdat er meer naar het kind geluisterd moet worden. Jo zou ouders conditioneren dat ze de baas moeten zijn over hun kind, alsof het over honden gaat.

De behoeften van het jongetje in de aflevering werden totaal genegeerd, meenden de boze moeders. Het zou meer moeten gaan om een ‘time in’ dan om een ‘time out’. Want, door het buiten te zetten bestraf je niet het negatieve gedrag, maar het hele kind. Daarmee zou je je kind leren dat jouw liefde beperkt is. Een kind gedraagt zich dwars met een reden en met liefde en aandacht kom je erachter wat die reden is. Wat ook een heel groot probleem is volgens de stopjofrosters, is dat iedereen de methode van Jo Frost gaat nadoen. Er zitten veel te veel zielige kindjes op naughty steps, die eigenlijk in de armen van hun moeder zouden moeten liggen.

Lees verder in NRC Handelsblad: ‘Die critici van Supernanny luisteren wel heel slecht’ (€)