Brieven

Tekening Dario Castillejos

De NS vraagt om agressie

In reactie op uw hoofdredactioneel commentaar van 9 maart meen ik dat het probleem ergens anders ligt.

De maatschappij wordt gewelddadiger, mede doordat de repressie toeneemt. Geweld van overheidswege of van NS-wege lokt geweld van de burger uit.

Tegenwoordig worden we gedwongen gebruik te maken van een OV-kaart. Soms zijn apparaten stuk of niet goed geprogrammeerd, soms begrijpt de gebruiker niet precies wat de bedoeling is. Allerlei dingen kunnen mis gaan. Veel mensen die volkomen te goeder trouw zijn, reizen met kaarten waar iets mee mis is. Vroeger zou een conducteur vastgesteld hebben dat er niet correct was ingecheckt en een aanvullend kaartje geschreven hebben. Alleen als hij opzet vermoedde, gaf hij een boete. Nu schrijft de NS standaard een boete uit van 35 euro. Dat is buitengewoon hinderlijk. De NS vraagt om agressie.

Vroeger had je in het maatschappelijk verkeer te maken met mensen. Nu heb je te maken met automaten. Of met mensen die zich als automaat gedragen: ‘Nee meneer, ik kan er ook niets aan doen, zo zijn de regels.’ Mensen hebben gezond verstand en kunnen nadenken over redelijkheid. Automaten zijn bot. Dat is een vorm van geweld die nieuw is. En contrageweld oproept.

Corruptie

Nu de rest van de augiasstal

De VVD lijkt nu voluit te gaan in de strijd tegen corruptie in eigen gelederen. Dat is goed. Maar pakt de VVD ook het ‘grote werk’ aan? De criminele grote ondernemers, de hoge ambtenaren en de beslissende politici die ‘de markt’ niet schuwen?

Een opvallend rapport van Transparency International UK (TIUK) laat zien waar de huizen staan van boevenbezitters; zie de interactieve kaart (follow the money) per Londense wijk op www.ukunmaskthecorrupt.org

Van 36.342 Londense eigendommen (onroerend goed) wordt aangegeven dat ze in handen zijn van ‘verborgen’ bedrijven(geregistreerd in belastingparadijzen). TIUK concludeert uit dit onderzoek dat er toenemend bewijs is dat de Britse onroerend goed-markt een ‘veilige haven’ is geworden voor corrupt kapitaal dat elders gestolen is. (Denk dan ook aan de ‘Brievenbus-firma’s in Amsterdam.)

Wordt het geen tijd dat wij ongerust worden nu blijkt dat de onroerend-goedprijzen in de Randstad stevig stijgen, terwijl die in de rest van het land stabiel zijn? Welke rol spelen onze bankiers die het geld doorsluizen, de makelaars die kopers en verkopers bijstaan, en de dienstverleners als notarissen die alles registreren? Is dat de werkgelegenheid die wij willen?

M. van Hulten

Opstelten en Teeven

Ruttes steun is slecht omen

Eerst Verheijen, nu Opstelten en in zijn kielzog Teeven: de ‘volledige steun van de premier’ levert blijkbaar een snel opstappen op.

J. Tolsma

Teeven doet een NSB’tje

In de verklaring waarin Fred Teeven heeft gemeld dat en waarom hij zijn ontslag aan de Koning heeft aangeboden, verdedigde hij zijn deal met Cees H. Hij voegde toe: „Ook dat is gebeurd voor volk en vaderland”. ‘Volk en Vaderland’ was van 1933 tot 1945 de naam van het weekblad van de NSB. Daarvan zal Teeven zich niet bewust zijn geweest, maar een ongemakkelijke uitspraak blijft het.

Hans Koenen

Fredje Teeven als Godfather

Voordat Fred Teeven in 2000 de deal sloot met Cees H. heeft hij ongetwijfeld gedacht aan The Godfather. In deze film zegt Marlon Brando: „I’m gonna make him an offer he can’t refuse.”

Marcel van den Bos

Batman gaat, dan Robin ook

En passant wordt er rond de Teevendeal en het vertrek van Batman Opstelten en Robin Teeven ook een bladzijde toegevoegd aan het staatsrecht. Al in de tijd dat men Teeven inderdaad nog met twee e's schreef, was het ongeschreven recht dat, als de minister aftreedt, ook zijn staatssecretaris zonder morren het veld ruimt. Een staatssecretaris maakt immers geen deel uit van de regering en heeft geen recht van bestaan zonder zijn minister. Dat Teeven heeft overwogen aan te blijven en pas besloot op te stappen nadat premier Rutte hem te verstaan had gegeven hem niet ministeriabel te vinden, mag een novum heten.

Het lijkt mij waarschijnlijk dat Teeven zich bij zijn bereidheid om aan te blijven niet heeft laten leiden door kennis van het ongeschreven staatsrecht. Hij is en blijft een strafrechtjurist.

Gerrit Bosschers

Als het om geld gaat...

Nu valt ook het doek voor staatssecretaris Teeven. Zijn vertrek geeft te denken. Want bijna twee jaar geleden had deze staatssecretaris het ook al zwaar. Toen ging het over hoe asielzoeker Dolmatov aan zijn levenseinde kwam. De discussie kon toen beperkt blijven tot de vraag of het ‘een incident’ was in ‘de vluchtelingenketen’. Over (on)recht ten opzichte van een mensenleven hoefde het niet te gaan. Teeven kon uiteraard aanblijven en wilde zelf ook niets liever. Uiteindelijk haalt Teeven de eindstreep niet. Weer een geldkwestie die opspeelt. Dat is onvergeeflijk in Nederland. Teeven zelf heeft er op deze manier ook geen trek meer in. In tegenstelling tot zaken over geld, verkeerd informeren of eigen posities doen we minder moeilijk over een mensenleven.

Matthijs Haak Predikant Delfshaven

Orgaandonatie

Medische feiten op een rij

Ari van Buuren vertelt over zijn werk binnen de stichting Bezinning Orgaan Donatie (O&D, 21/2). Hij heeft niets tegen orgaandonatie, maar vindt de voorlichting eenzijdig. Verderop blijkt uit een aantal bezwaren dat hij wel tegen orgaandonatie is en dat hij zelf ook niet als orgaandonor geregistreerd staat. Zijn argumenten zijn feitelijk niet helemaal juist.

Orgaandonatie is ook na dood door hartstilstand tegenwoordig mogelijk. Zelfs donatie tijdens leven, de zogenaamde living related donatie is met sommige organen mogelijk.

En waarom zouden immunosuppressiva na orgaantransplantatie niet acceptabel zijn? Is een ziekte behandelen dan niet altijd een ‘protest tegen de sterfelijkheid’?

Tenslotte poneert Van Buuren een stelling over niet transplanteren in verband met spirituele energie in levende organen. Hoewel dat een mening is die gerespecteerd moet worden, is het eerder een ‘credo’ dan een medisch feit. Op het grensvlak van leven en dood zijn emoties, religieuze overtuigingen en spirituele ervaringen van wezenlijk belang. We moeten die, bij de uiteenzetting van dit soort ingewikkelde zaken, echter wel scheiden van de medische feiten.

J.L. Epker, W. Thijsse Resp. Internist en neuroloog, beide donatie-intensivist, Erasmus MC, Rotterdam

CDA

Peijs kan er niet van leven

Mevrouw Peijs (CDA): „Je kunt niet leven van de vergoeding voor een senator (25000 tot 30000 euro), en er moet ook brood op de plank.”

Wie is je? Niet de gemiddelde Nederlander, want die moet het met zo'n bedrag doen. Velen met nog minder. Hebben die brood op de plank?

Waarschijnlijk zijn er verschillende soorten je, en sommigen hebben veel meer nodig. Peijs leeft in een andere wereld dan die van de gemiddelde Nederlander. Lang geleden hoorde je bij het CDA nog gemompel over sterkste schouders en zwaarste lasten. Dat lijkt niet alleen voorbij, maar ook omgekeerd.

J. Koopman