‘Toen ik de achterflap las, was ik meteen verkocht’

De regisseur van ‘Boven is het stil’ zag het al helemaal voor zich: haar film naar een intrigerende, nieuwe sciencefictionroman. Maar een Amerikaanse studio ging ervandoor met de rechten. En daarom is ze ronduit woedend.

Foto Rien Zilvold

Ik ben op een punt in mijn carrière waarop ik allerlei invloeden wil toelaten. De scenario’s voor mijn eerste films schreef ik zelf. Maar dat wil ik nu even niet. In die zin heeft Boven is het stil, mijn verfilming van de roman van Gerbrand Bakker, mij wakker gemaakt. Het is heel bevredigend om je vast te bijten in een bestaand verhaal en dat naar je eigen hand te zetten.

„Ik zoek nu al een hele tijd een geschikt sciencefictionverhaal dat ik zou kunnen verfilmen. Met sciencefiction kun je de wereld met een nieuwe blik bekijken. Je schept een heel nieuw universum. Sciencefiction speelt zich af in de toekomst, maar eigenlijk zeg je daarmee meer over deze tijd dan over wat er nog gaat komen.

„Talloze boeken en verhalen heb ik bekeken, maar ik kwam maar niks geschiktst tegen omdat ik niets met pief-paf-poef ruimteschepen wilde. Totdat ik een boek van de Amerikaanse schrijver Jeff VanderMeer tegenkwam: Annihilation. Meteen toen ik de achterflap las, wist ik: hier zit een film in.

„Het gaat over vier vrouwen die op expeditie gaan in een mysterieus besmet gebied, Area X. Een bioloog, een antropoloog, een psycholoog en een landmeter. Ze moeten kijken wat er aan de hand is en wat voor gebied het is. Alle expedities die voor hen op verkenning gingen, voornamelijk mannen, zijn nooit meer teruggekeerd.

„Het natuurgebied waar de vrouwen naartoe gaan, wordt door de schrijver in een interview omschreven als ‘weird nature’ omdat er allerlei vreemde, onverklaarbare natuurverschijnselen zijn. Een toren waar ze in terechtkomen, blijkt bijvoorbeeld ook een levend organisme te zijn.

„Het is een thriller, maar ook een existentieel drama en een liefdesverhaal. Het roept allerlei vragen op: wie ben je in je eentje? Wat weet je van je medemens? Wat weet je van jezelf? Ik vind het ook mooi, voor een verhaal zoals dit, dat de hoofdpersonen vrouwen zijn. Waarom? Dat ligt voor de hand: ik ben er zelf een. Dat wordt een man nou nooit gevraagd. Voor mij zou het de nieuwe Nanouk zijn. Een Engelstalige genrefilm, maar nog steeds arthouse. Een soort combinatie van de films Stalker, Solaris en The Man Who Fell to Earth.

„Ik ben verliefd op het verhaal, zag het al helemaal voor me. Maar wat blijkt: Paramount Pictures heeft de filmrechten al gekocht, een jaar voordat het boek uitkwam. Dat vind ik echt verschrikkelijk. Eigenlijk ben ik woedend. Financieel kan ik nooit tegen Paramount Pictures op. Maar ik weet zeker dat ik er iets heel anders van zou maken. Er zit niks anders op dan zelf iets te schrijven. Maar ik kan het nu nog niet. Dat boek zit nog in mijn hoofd.”