Column

Onze wolf aan het einde van de wereld

De wolf in Eemshaven (RTV Noord/VARA).

Omdat Vroege Vogels (VARA) recht staat geprogrammeerd tegenover De Wereld Draait Door (VARA), gisteren met een sterke speciale hommage aan de bijna 70-jarige Herman van Veen, moet ik het wekelijkse natuurmagazine altijd even apart inhalen. Doe dat vooral ook, want er valt elke week veel te beleven.

Een groot deel van mijn leven konden parende ransuilen en slechtvalken, zeldzame varens in Gelderse waterputten of een koppel patrijzen in de berijpte IJsseluiterwaarden me nauwelijks boeien. Wat moet je toch met die dieren en planten? Ze hebben geen tekst en pas sinds kort zien we de gedramatiseerde, speelfilmgelijke avonturen van beesten in de BBC-documentaires ook bij de EO superkijkcijfers halen.

Ik ben een late bekeerling, want ik wil niets meer missen van de uitstapjes van Janine Abbring en Menno Bentveld met kaplaarzen en ijsmuts naar drassige vennen en dicht struikgewas. Zeker nu de bevers, oehoes en wolven oprukken, was de onthulling vorige week over tien wilde katten in het Vijlerbos, zomaar binnengelopen vanuit de Eifel, een onderbelichte primeur.

Een van de hoogtepunten in Vroege Vogels zijn elke week de door kijkers ingezonden filmpjes van ijsvogels, drieteenstrandlopers of een paar snoeken, onder water gefilmd met behulp van een selfiestok. Maar de avonturen van „onze wolf” zorgen ervoor dat de amateuropnamen van onbekende taferelen nu elke dag wel ergens te zien zijn, op de regionale zenders, Twitter of gewoon in het Achtuurjournaal.

Jaren hebben we toegeleefd naar zijn komst en nu levert hij ons meer beelden dan we ooit hadden durven hopen. Of moeten we zeggen: zij? In Vroege Vogels constateerde de Duitse wolvenexpert Christoph Elbert aan de hand van bevroren video’s dat „er een onderscheidend element ontbreekt.” Hij vermoedt dat het verre van mensenschuwe dier een jonge wolvin is, afkomstig uit een roedel die in de buurt van Munster op militair terrein woont. Ook in de buurt van Meppen loopt een eenzaam vrouwtje rond. Het is een kwestie van tijd voordat onze wolvin ook in Nederland gezelschap van een partner zal krijgen.

Intussen houdt de wolvin ons met haar lange dagmarsen een fascinerende spiegel voor. Ik dacht maandag dat haar vanuit een auto gefilmde lange mars door een woonwijk van Hoogezand het summum vormde van de confrontatie tussen cultuur en natuur in de 21ste eeuw, tussen mythe en Praxis. Maar de gisteren door RTV Noord en Vroege Vogels vertoonde opnamen in de altijd troosteloze Eemshaven gingen nog een stapje verder.

Het leek het einde van de reis: Thalassa, Thalassa, eindelijk de zee. Als een hobo zwierf de wolvin langs een goederenspoorweg, om bij de rood-witte hekken van een overgang rechtsaf te slaan. Daar valt voor een carnivoor echt niets te halen, dus is ze alweer afgedaald naar Middelstum. Nog even en ze is in Friesland, waar de boeren dolgraag van hun muizenplaag willen worden afgeholpen. Goed nieuws van de Duitse expert: deze wolvin eet waarschijnlijk ook klein grut. Wie filmt voor het eerst hoe ze als een vos in de lucht springt? Heerlijke taferelen, we naderen de apocalyps.