Die critici van Supernanny luisteren wel heel slecht

Dat eindeloze onderhandelen en discussiëren met driejarigen, daar worden ze heus geen betere mensen van, meent Phaedra Werkhoven.

Vorige week dinsdag was het zover: de eerste aflevering van Supernanny Jo Frost in Nederland was op televisie. Supernanny is al jaren niet alleen een begrip in het Verenigd Koninkrijk, maar ook in landen als het onze. Niet lang nadat de aflevering was afgelopen, of eigenlijk al tijdens, ontstond op Twitter en Facebook verontwaardiging over de aanpak van Jo Frost.

Boze moeders en opvoeddeskundigen sloten zich aaneen in de actie #stopjofrost. Samengevat komt hun kritiek erop neer dat Jo Frosts’ befaamde ‘naughty step’ (een meubel waar het kind op moet zitten als het iets verkeerds heeft gedaan) niet meer kan. Dat haar hele aanpak niet deugt, omdat er meer naar het kind geluisterd moet worden. Jo zou ouders conditioneren dat ze de baas moeten zijn over hun kind, alsof het over honden gaat.

De behoeften van het jongetje in de aflevering werden totaal genegeerd, meenden de boze moeders. Het zou meer moeten gaan om een ‘time in’ dan om een ‘time out’. Want, door het buiten te zetten bestraf je niet het negatieve gedrag, maar het hele kind. Daarmee zou je je kind leren dat jouw liefde beperkt is. Een kind gedraagt zich dwars met een reden en met liefde en aandacht kom je erachter wat die reden is. Wat ook een heel groot probleem is volgens de stopjofrosters, is dat iedereen de methode van Jo Frost gaat nadoen. Er zitten veel te veel zielige kindjes op naughty steps, die eigenlijk in de armen van hun moeder zouden moeten liggen.

Wat we weten, is dat opvoeden in een cyclus gaat van streng naar soft en weer terug. Iedere generatie voedt op z’n eigen manier op. En daar is helemaal niks mis mee. Maar dat het nu zover is dat hele hordes weldenkende mensen zich scharen achter een actie om Jo Frost te stoppen, zonder dat ze feitelijk de theorie van Frost helder voor ogen hebben, gaat mij erg ver.

Op Twitter was al een ware stopjofrost-politie aan de gang. Moeders die tweets stuurden als: „Vandaag zag ik een wanhopige moeder haar kind in de hoek zetten in de gymzaal. Mijn hart brak. Daarom #stopjofrost”. Lekker elkaar de maat nemen en beoordelen, zonder dat je weet wat er speelt. Zorgelijk. Vooral, omdat Jo Frost juist hele goede dingen doet.

Uit de uitzending met de Nederlandse moeder kun je maar een conclusie trekken: Jo Frost heeft het leven van de moeder weer op een goed spoor gezet. We zagen een alleenstaande moeder die de regie over haar twee jonge kinderen en haar leven compleet kwijt was. Jo Frost liet haar zien dat haar zoontje juist op zoek was naar haar liefde en zich daarom zo onhandelbaar gedroeg.

Ook maakte ze duidelijk dat de uitgeputte moeder eerst aan zichzelf moest denken, voordat ze een liefdevolle moeder kon zijn. Ze liet zien dat de moeder niet steeds in discussie moest gaan met een driejarige. Dat ze duidelijk moest communiceren. Dat ze moest praten met haar kind tijdens het eten, in plaats van te letten op het negatieve gedrag – niet eten. Uiteindelijk was de redding voor de moeder dat Jo naar háár luisterde. Dat de moeder inzag dat ze hulp moest zoeken en zich tegenover vrienden kwetsbaar mocht tonen. Door die aanpak zien we dat het jongetje luistert en moeder weer slaapt. Ik zeg: top!

Jo Frost is niet degene die beweert dat je je kinderen zomaar op een ‘naughty step’ moet zetten. Juist niet. In normale gezinnen zou je die maatregel nooit inzetten. Ze is juist voor praten met je kind, voor liefde, voor het weer leuk hebben met je kinderen. Nergens kun je de conclusie trekken uit haar opvoedtheorieën dat het goed is om de baas te zijn over je kinderen.

Nee, je moet juist de baas zijn over jezelf. En duidelijk zijn voor je kinderen. Dat er hele groepen moeders zijn die haar methode op een verkeerde manier overnemen, dat is niet de schuld van Jo Frost. Bovendien betwijfel ik dat. Gaan we ook allemaal naakt lopen, doordat we naar ‘Adam en Eva’ hebben gekeken?

Ik denk dat kinderen er wel bij varen als ze duidelijk, maar liefdevol worden opgevoed. Dat eindeloze onderhandelen en discussiëren met jonge kinderen over zaken die gewoon moeten, daar worden ze geen betere mensen van. Daarom:

#gojofrost!