Ontwerpen in de geest van Martin Margiela

John Galliano toonde in Parijs zijn eerste prêt-à-portercollectie voor Maison Margiela. Een typische Margiela-collectie was het niet.

foto’s Peter Stigter

In de tijd dat hij ontwierp voor Christian Dior en zijn eigen label, maakte John Galliano aan het einde van zijn shows uitgebreide ererondes, zorgvuldig gekostumeerd, met in zijn kielzog een paar bodyguards.

Vrijdag liet Galliano in Parijs zijn eerste prêt-à-portercollectie voor Maison Margiela zien, het huis dat hem vorig jaar benoemde als hoofdontwerper. Maar van een theatrale opkomst, of überhaupt een opkomst, was geen sprake: tijdens het applaus verliet de ontwerper het pand. Je zou het kunnen uitleggen als de bescheidenheid van een man die voorzichtig omgaat met zijn nieuwe kans; nadat hij wegens antisemitische uitlatingen werd ontslagen bij Dior, is hij meer dan dan drie jaar werkloos geweest. Maar eveneens als een ode aan Martin Margiela, de oprichter van het huis, die zich nooit liet zien na een show.

Ook in zijn collectie collectie verwees Galliano meermalen naar Margiela. Een top in de vorm van een paspop, een colbert dat omgekeerd gedragen een korset werd, een rok waarvan de voering aan de buitenkant werd gedragen, te grote schoenen: allemaal vondsten, of variaties daarop, van een van de experimenteelste ontwerpers ooit. Een typische Margiela-collectie werd het echter niet; daarvoor zat er te veel in van Galliano’s eigen, even beroemde, romantische, theatrale stijl: lange jassen met grote, ronde kragen, transparante kledingstukken, achttiende- eeuws aandoende kniebroeken, bontmuiltjes , dramatische make-up

Maar uit de potentieel spannende mix kwam geen sterke, nieuwe identiteit voort voor Maison Margiela, en de kleren deden niet heel modern aan.

Liefhebbers van de Margiela-stijl komen komend najaar beter aan hun trekken bij Vetements, een collectief van in Antwerpen opgeleide ontwerpers die ervaring hebben opgedaan bij merken als Louis Vuitton en Margiela. In een bekende homo(seks)club – het soort obscure locatie waar in de jaren negentig vaak shows werden gehouden – kwam in hoog tempo hun derde collectie voorbij: customized oude Levi’s en brandweertruien; sterk uitvergrote bomberjacks, trenchcoats en ribfluwelen pakken; oversized lammycoats met afritsbare slepen; gebloemde jurken met aan de achterkant een brede reep sweatstof. Recycling en het letterlijk vergroten van klassiekers is al uitvoerig verkend door Martin Margiela. Maar Vetements’ kledingstukken hadden een edge en een uitgesprokenheid die je tegenwoordig te weinig tegenkomt in de mode.

Behalve aan Margiela deed de show van Vetements, waarin ook mannenmode te zien was, enigszins denken aan de mannenshows van de Belg Raf Simons uit de jaren negentig. Simons maakt nog steeds mannenmode, maar vooral is hij nu bekend door zijn vrouwencollecties voor Dior, waar hij Galliano opvolgde. Tot nu deed hij zijn steeds best het het erfgoed van Christian Dior te eren, bijvoorbeeld door diens getailleerde Bar-jasje en wijd uitstaande rokken in zijn collecties op te nemen.

Voor najaar 2015 kwam hij nou eens niet met Dior-referenties, maar met jassen en sluike jurken met een uitvergrote dierenprint, dijhoge laklaarzen met transparante hak en jongenachtige broekpakken. Seksueel geladen, zoals Simons’ bedoeling was, was de collectie niet, daarvoor bleef het te allemaal te abstract en grafisch. Maar Simons zette wel een moderner en ontspannener beeld neer voor Dior.