James Nesbitt schrijnt als radeloze vader

Pijnlijk trage dramaserie over de vermissing van een kind – de nachtmerrie van elke ouder.

James Nesbitt als Tony Hughes, de radeloze vader die zijn kind kwijtraakt in een Frans dorp. Hij lijdt nog elke dag.

Voor ouders is The Missing eigenlijk een ondraaglijke serie om naar te kijken. De makers spelen genadeloos in op een angst die ouders eindeloos kan kwellen en gek maken: de onbegrijpelijke, plotselinge vermissing van je kind.

Iedere ouder heeft wel eens zo’n moment waarin hij of zij scenario’s opstelt over de mogelijkheid dat zieke geesten of criminelen een kind ontvoeren, verkrachten, doden of exploiteren in een pornonetwerk. Denk: Dutroux, Oostenrijkse kelders, het Britse meisje Madeleine McCann in Portugal, enzovoort.

In The Missing is het geen fantasie die op hol slaat. Het overkomt de Britse ouders Tony en Emily Hughes. Op vakantie raken ze hun zoontje Oliver kwijt in een dorpje in Frankrijk. In het gedrang van een vol café waar voetbal wordt gekeken, laat Tony de hand van het vijfjarige jongetje glippen en voor hij het beseft is de jongen nergens meer te vinden. Een grote zoekactie wordt gestart, een mediaoffensief ingezet, de politie doet sporenonderzoek, een net vrijgekomen zedendelinquent wordt opgepakt: zonder succes.

The Missing laat zien hoeveel gezichten de vertwijfeling en radeloosheid van ouders heeft. Tony en Emily spreken het niet uit, maar de gruwelijke scenario’s die er te verzinnen zijn, zie je aan hen af.

Hoe verwoestend de verdwijning is, is vanaf de eerste aflevering duidelijk, omdat in de serie heden en verleden door elkaar lopen. Het heden is acht jaar later: het kind is niet gevonden. Niettemin doolt Tony weer door het Franse stadje na een mogelijke nieuwe aanwijzing. Hij smeekt de politie om het onderzoek te heropenen. Tony lijdt nog elke dag. Elke dag drinkt hij zoveel mogelijk rode wijn.

De verdwijning is zijn leven geworden. Het huwelijk is gestrand en Emily is hertrouwd, nota bene met de Britse liaison in Frankrijk die hen bijstond in de maanden dat ze in Frankrijk bleven om te zoeken.

Met zijn droeve hondenogen en diepe groeven in het gelaat vertolkt James Nesbitt de pijn van Tony op ijzingwekkende wijze. Geen moment herinnert hij aan losbol en vrijbuiter Adam, de rol waarmee hij roem vergaarde in de klassieke BBC-dramaserie Cold Feet (1998-2003). Als Tony is Nesbitt een snel geagiteerde bonk nervositeit, waar de wanhoop vanaf straalt. Tegelijk wordt hij gevoed door een onwaarschijnlijk optimisme. Zo slaagt hij erin de Franse oud-rechercheur die de verdwijning onderzocht te motiveren om weer in de zaak te duiken.

Terwijl deze nieuwe speurtocht naar steeds nieuwe inzichten leidt, wordt duidelijk dat Tony acht jaar eerder ook al op eigen houtje onderzoek deed, met verstrekkende gevolgen. Zowel in heden als verleden gaat dat onderzoek met kleine stapjes, in een vreemde, vijandige omgeving, met veel open vragen en onduidelijkheden. En voortdurend wordt het politiewerk gedwarsboomd: een rechercheur klapt uit de school, een journalist wil scoren.

Het goede spel van Nesbitt en de andere acteurs kan niet het gevoel voorkomen dat het plot zich te traag ontwikkelt. Misschien is dat ook reden om de serie te prijzen: je wilt af van het onbehagen dat The Missing je geeft. Niet meer opgesloten zitten met de pijn van Tony. Terwijl je per se wilt eten wat er is gebeurd met dat ventje. De ontknoping is een dubbelslag: hartverscheurend.