Diederik deed een beetje dom

In de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezing – tweeënhalf jaar geleden – kwam ik PvdA-leider Diederik Samsom overal tegen. Hop, daar was-ie weer met z’n bos rozen! Liep ik over de Albert Cuypmarkt, zat Diederik in de kraam van de stofzuigerverkoper. Ging ik naar de supermarkt, stond hij daar op een zeepkistje voor de schuifdeur.

Wat zou het leuk zijn als hij nog een keertje terugkwam met z’n eerlijke verhaal. Ik woon inmiddels in een ander deel van de stad, in Betondorp, maar wat zou ik graag even zien hoe het gaat als hij aanbelt bij de ex-profbokser met het persoonsgebonden budget van drie deuren verderop.

Maar dat gaat dus niet gebeuren, kondigde de PvdA vorige week aan. Diederik mengt zich in de aanloop naar de verkiezingen voor de Provinciale Staten slechts twee keer onder de mensen.
„Zodat hij zich optimaal kan concentreren op zijn belangrijke werk in de Kamer.”

In plaats van op straat zagen we de PvdA-leider zaterdagavond primetime op NPO 1 in De Kwis, een programma om te lachen waarin vier cabaretiers onder leiding van opperharlekijntje Paul de Leeuw het nieuws doornemen en waar de hoofdgast zich volgens afspraak voor lul laat zetten.

Zelden een man gezien die daarvan zo in de war raakte.

Na iedere ‘grap’ keek Diederik opzij om te zien of Paul de Leeuw moest lachen, want zelf wist hij allang niet meer of iets leuk was of niet. En al helemaal niet wat ze in de huiskamer allemaal vonden. Zat hij daar, dat kloppende kale hoofd vol in beeld, zichtbaar te twijfelen of een grap over de oorlog waarin de achternaam van minister Henk Kamp in verband werd gebracht met ‘gas’ wel of niet kon.

Op een gegeven moment werd er een zwevende kiezer aan een touw achter hem opgehangen, de lul van dienst – een aardrijkskundeleraar met een baardje – was uit het publiek geplukt. Met een opdracht – houd een referaat met als onderwerp de trui van PvdA-voorzitter Hans Spekman – kon Diederik de zwevende kiezer naar zich toe lullen.
Dat lukte.

Na een ongelooflijk dom verhaal plofte de man voor zijn voeten neer. Als beloning gaf hij Diederik een knuffel en een kus. Een judaskus, dat wist Diederik na zijn verhaal met veel trui en weinig wol zelf ook wel.

Mocht deze man onverhoopt toch de verkiezingen winnen, dan mag hij ons wat mij betreft onbeperkt kopje onder duwen in een bak vanillevla, want ieder land krijgt de politici die het verdient en helaas ook de televisieprogramma’s.