Krant lezen? BAM - daar knal je tegen de betaalmuur aan

Beeld NRC Q

Grote kans dat je dit artikel gratis leest. Bij NRC Q krijg je elke maand tien stukken van ons, daarna moet je betalen. Of wachten tot de volgende maand. Maar er zijn meer verdienmodellen in de online journalistiek.

Bij The New York Times lees je net als hier tien artikelen per maand voor niks. Bij de Britse krant The Times vervaagt de tekst na twee alinea’s en volgt een aanbod om abonnee te worden. En bij de The Guardian lees je alles gratis.

Zakenkrant Financial Times, acht jaar geleden een pionier op het gebied van online betalen voor journalistiek, introduceerde vorige week een aangepast model waarbij je direct een klein bedrag moet afrekenen om naar binnen te kunnen. Het nieuws verdwijnt daar na een seconde achter een grote pop-up.

Wat zijn de vier modellen die je als lezer tegenkomt?

1. Geen betaalmuur

Alles gratis. Dit zou een achterhaald model geweest zijn als er niet nog steeds één grote titel in zou geloven, The Guardian. Maar de Britse krant is dan ook eigendom van een steenrijke stichting, de Scott Trust, die als belangrijkste doel heeft het voortbestaan van The Guardian en zondagse zusterkrant The Observer te garanderen. Daarom kan in tegenstelling tot concurrenten jaar op jaar fors verlies gemaakt worden.

Het is nog een hele stap naar de 100 miljoen pond die de krant in 2016 uit digitale inkomsten wil hebben – en een nog veel grotere stap naar winstgevend worden.

2. Een betaaldeur

Ook wel het ‘freemium’-model, waarbij het snelle nieuws gratis is maar betaald moet worden voor bijzondere eigen stukken. Grote Nederlandse en Belgische kranten (De Telegraaf, NRC, de Volkskrant, De Standaard) hebben dit model.

Bild, dat zowel de grootste krant als de grootste nieuwssite van Duitsland heeft, ging in 2013 hierop over. Nieuwsverhalen bleven gratis, maar voor minimaal 4,99 euro krijgt de bezoeker extra stukken. Bild wil zijn eigen trechter zijn: bezoekers in grote aantallen binnenhalen met het gratis aanbod en ze dan overhalen door de betaaldeur te gaan. Vorige zomer waren er 200.571 digitale betalers; grofweg een tiende van het aantal papieren abonnees.

Journalism is alive, stelt Bloomberg

3. Een poreuze betaalmuur

Ook wel het ‘metered model’. Niet de inhoud van het artikel maar de mate waarin lezer terugkomt bepaalt wat gratis is en wat geld kost. The New York Times introduceerde dit systeem in 2011 en wist het tot een bescheiden succes te maken. Bezoekers kunnen elke maand tien artikelen gratis lezen, bovenop alle artikelen waarop ze belanden via sociale media of een Google-zoekopdracht.

Afgelopen zomer had The New York Times 910.000 betalende online abonnees.

4. Een echte betaalmuur

Geen uitzonderingen of achterdeurtjes: al bij het eerste artikel moet de portemonnee getrokken worden. De FT schoof vorige week op naar dit model (voorheen konden geregistreerden drie gratis artikelen per maand lezen). En de krant kan goede cijfers overleggen: de oplage van 720.000 exemplaren bestaat voor tweederde uit digitale abonnementen. The Times en The Sunday Times, die in 2010 de muur ook vooraan de oprit zetten, meldden afgelopen december beiden ruim 150.000 digitale ‘members’ te hebben.