Dikke mannen – met en zonder hoofd

Arjen van Veelen bekijkt elke week waar we ons over opwinden op sociale media. Vandaag: waarom Pharrell Williams komt spelen op een dansfeest voor een dikke man.

‘Dikke man wordt gepest op dansvloer; daarna gered door Twitter-actie van vrouwengroep’ — deze vrolijke viral haalde zaterdag ook ons NOS-journaal. Inderdaad was dit belangrijk nieuws, maar niet vanwege het feel good-snoepje dat het leek.

Het begon zo: op het 4Chan-forum plaatst een anonieme gebruiker twee foto’s van een dikke man. Op de eerste foto maakt de man een dansbeweging, op de tweede kijkt hij beschaamd naar beneden. Bijschrift: „Ik spotte dit exemplaar dat probeert te dansen. Hij stopte toen hij ons zag lachen.”

De foto werd opgepikt door een vrouw uit Amerika. Ze begon de actie #FindDancingMan. Ze wilde de man uit medelijden een feest aanbieden met een groep van 1.700 Californische vrouwen. Een dag later was de man opgespoord, zijn naam is Sean. „Big thanks to all who have tweeted such kind words”, zei hij op een inderhaast aangemaakt profiel @DancingManFound. En hij plaatste een lachende foto van zichzelf, zogenaamd ‘in training’ voor het dansfeest. Zelfs Pharrell Williams komt.

Goed versus kwaad: 1-0.

Die feel good-factor speelde natuurlijk een hoofdrol bij het succes. Dit was ook een moralistisch sprookje, in drie plaatjes: Jantje lacht, Jantje huilt, Jantje lacht weer. En nergens zijn mensen zo moralistisch als op Twitter.

Maar achter het sprookje schuilt een grimmiger trend. De laatste jaren is de dikzak een paria geworden. Er is een ‘oorlog tegen obesitas’ gaande. Obesitas bedreigt immers onze welvaart, door stijgende zorgkosten.

Enerzijds groeit het besef dat dik zijn geen keuze is maar een ziekte, tegelijk moeten dikke mensen twee vliegtickets kopen en hogere verzekeringspremies betalen, zoals vorige maand bleek bij Aegon en Nationale Nederlanden.

Dikkerds pesten is beleid.

Vroeger was de dikzak een goeierd waarmee je kon lachen, type Hardy van Laurel en Hardy, type Roseanne Barr. Maar de dikzak is nu uitschot, volksvijand nummer één, al gebruiken we liever de chique benaming obees. De foto op 4chan was zéker geen incident; het was één van de vele in ‘The Official Friday Fat Shaming Thread!!!’.

Dikke mensen komen alleen op tv als ze ofwel heel grappig zijn, ofwel als probleem, ofwel als anonieme stockfoto bij een verhaal over obesitas. Voor zulke foto’s muntte de onderzoeker en schrijver Charlotte Cooper de term ‘headless fatty’ – De Dikzak Zonder Kop. Stiekem gefotografeerde dikke mensen, hun hoofd er ‘netjes’ afgeknipt, gereduceerd tot vette, uitpuilende buik.

De #DancingMan-viral gaf een obese man tenminste een hoofd.

Een volgend stap zou zijn: dat dikke mensen geen Californische vrouwengroep nodig hebben.

Intussen is @DancingManFound zelf een beroemdheid, met meer dan 40.000 volgers. Maar interviews wimpelt hij nog af. Hij wil ‘low profile’ blijven. Gaat hem niet lukken. Dansen alsof niemand kijkt, is tegenwoordig vrijwel onmogelijk geworden. Zelfs iemands schaamte kan viral gaan.