Dan toch maar kiezen voor de sprint?

Dafne Schippers won de 60 meter bij de EK indoor. Een bijzondere prestatie want ze won eerder ook de 100 en 200 meter bij de EK outdoor. Volgend jaar zijn de Spelen en dus staat de meerkampster voor de keus: wel of niet alle focus op de sprint?

Dafne Schippers (midden) in actie op de 60 meter hardlopen tijdens de EK indooratletiek in Praag. Foto ROBIN VAN LONKHUIJSEN/ANP

Unieke talenten staan in unieke rijtjes. Dafne Schippers is sinds gisteren de derde sprintster die in één jaar tijd Europees kampioen op de 60, 100 en 200 meter is geworden. Een bijzondere sportvrouw dus. En dat is ze.

Schippers, die in Praag de 60 meter won in een persoonlijk record van 7,05 seconden, treedt in de voetsporen van de Belgische Kim Gevaert (2006/2007) en in een dieper verleden (1971) van de Oost-Duitse sprintster en drievoudig olympisch kampioene Renate Stecher. Alleen ligt over atletes uit de voormalige DDR een deken van doping, wat de prestatie van Schippers nog specialer maakt.

Hoewel de EK indoor internationaal het laagst staan aangeschreven, heeft Schippers een buitengewone prestatie geleverd. Ze is van origine een meerkampster en is relatief een langzame starter. Of het nu een 60, 100 of 200 meter is, zij moet haar winst in het tweede deel van haar race boeken. Dan is 60 meter wel erg kort. Desondanks slaagt ze erin de laatste 30 meter een snelheid te ontwikkelen die in Europa iedereen te machtig is.

Wereldwijd is dat nog een ander verhaal. Dan moet de snelheid nog verder omhoog om kampioen te worden. Ter vergelijking: vorig jaar werd de Jamaicaanse Shelly-Ann Fraser-Pryce in het Poolse Sopot wereldkampioen in 6,98 seconden. Schippers zou met 7,05 in die wedstrijd derde zijn geworden. De Ivoriaanse Murielle Ahouré liep destijds met 7,01 ook nog sneller.

Grotere passen na de start

Maar Schippers heeft op de sprint flinke vorderingen gemaakt. In aanloop naar de EK indoor in Praag besteedde ze met haar trainer Bart Bennema veel aandacht aan de start. In samenspraak met Rana Raider, de Amerikaanse trainer die recentelijk in dienst van de Nederlandse atletiekunie is getreden. Hij suggereerde om na de start grotere passen te maken, zodat ze haar kracht beter kan omzetten in snelheid. Past ook beter bij Schippers’ postuur, was zijn conclusie.

Bennema maakte dankbaar gebruik van die kennis en constateerde in de O2 Arena in Praag, dat de extra inspanningen hebben geloond. Want Schippers moest alles uit de kast halen om zich de Britse Dina Asher-Smith (7,08) en de Duitse Verena Sailer (7,09) van het lijf te houden. „Maar haar tweede 30 meter was superieur”, stelde Bennema tevreden vast. „Als Dafne die snelheid buiten doortrekt loopt ze op de 100 meter onder de 11 seconden. Dan doe je mondiaal echt mee.”

Schippers had zich na de halve finale nog wel even zorgen gemaakt over de finale. Even maar hoor, want ondanks haar slechte start stelde de tijd van 7,10 haar gerust. Maar ze was nog niet goed wakker, zei de atlete. Pas nadat ze, terug in het hotel, een half uurtje had geslapen, keerde het vertrouwde gevoel terug. Schippers wist dat ze hard moest lopen, en dat ze de Britse Asher-Smith in de gaten moest houden. „Vanwege haar snelle start was zij mijn mikpunt”, blikte Schippers terug op de race. „Als ik haar zou passeren, was de buit binnen, dat wist ik.”

Schippers dus Europees kampioen op de 60 meter. Na de dubbelslag op de 100 en 200 meter, afgelopen zomer in Zürich een monumentale prestatie. Een reeks die vooral internationaal veel respect afdwingt. Schippers merkt aan alles dat haar status is gestegen. Veel aandacht van de internationale pers en in Praag opvallend luid applaus zodra ze werd aangekondigd. De sprintster Schippers is een grote dame geworden.

Haar hart ligt bij de meerkamp

Dat geldt nog niet voor de meerkampster Schippers. Want de atlete heeft nog steeds geen keus gemaakt: actief blijven op de meerkamp of zich focussen op de sprint? Haar succes op de korte loopnummers is evident, maar haar hart ligt bij de meerkamp.

Ze heeft besloten na ‘Praag’ de training voor de meerkamp te hervatten en toe te werken naar de hoog aangeschreven Hypo Meeting, eind mei in het Oostenrijkse Götzis, dé jaarlijkse wedstrijd voor meerkampers. Daarna maakt ze met het oog op de WK, eind augustus in Beijing, haar keus: de meerkamp of de sprint. Die beslissing bepaalt zeer waarschijnlijk ook haar route naar de Olympische Spelen van 2016 in Rio de Janeiro.

Zelf zegt Schippers er nog niet uit te zijn. En dat antwoord op een veelgestelde vraag klinkt geloofwaardig. Maar wie ziet hoezeer de atlete geniet van haar succes op de sprintnummers, kan zich moeilijk voorstellen dat Schippers niet voor dat specialisme kiest. Natuurlijk, de atlete is nog nooit beproefd door topsprintsters uit de Verenigde Staten en vooral Jamaica. Maar dan nog wijst het plezier dat ze ontleent aan haar grote successen als sprintster op een voorkeur voor de koningsnummers van de atletiek.