opinie

    • Georgina Verbaan

Lente

Georgina Verbaan

In de winter benadrukken de lichten op de schoonmaakwagens, die met hun borstels en waterspuiten door de ontwakende straten trekken, het donker, en dat we ons door de wintermaanden heen moeten ploegen. Maar nu in elk geval de meteorologische lente een feit is, stralen de wagentjes optimisme uit, en dat je best weleens een verkleinwoordje mag gebruiken zonder dat je je daarna op het internet in een door zelfhaat gedreven zoektocht naar een pijnloze dood hoeft te storten. (Lachgas.)

Ze lijken te roepen dat ze de stad wel even mooi voor ons maken, passend bij de dag die in aantocht is, en dat ze er zin in hebben, met hun spuit. ‘Meteorologische lente’. Het is prettig om te zeggen en na een tijdje lukt het me steeds sneller, begint het me op te tillen, springen de bladeren aan de bomen en ontluiken bloemen in natuurfilmstijl.

Er hoort ook een liedje bij, bij dit gevoel. Het heet Cheerleader en wordt gezongen door ene Felix. Ik draai het grijs. Ik krijg zin om hele dagen met jazz hands door de straat van het object van mijn affectie te sluipen (zo’n object moet ik nog regelen, detail) in de hoop een glimp op te vangen, te dansen met passanten met bolhoedjes op, voor mijn liefdes’ deur te gaan liggen met een fles wijn en een kleedje en een kilo A4-tjes zodat ik die met mijn eigen bloed kan volpennen met loftuitingen, verlangens en keiharde voorwaarden.

Technisch gezien heet zoiets stalking, maar ik benader het graag positief en zie het als een stijlvolle uiting van extreme gevoelens. En gevoelens mogen er zijn. Na een winter lang genegeerd, ontkend en gehaat te zijn, willen gevoelens ook wel weer eens meedoen.

Het liedje gaat toevallig ook over een vrouw die er altijd is. Felix heeft haar gevonden en denkt dat ze een cheerleader is, dus ik neem aan dat ze met pompons zwaait. Hij zingt dat ze altijd in een hoekje staat te wachten tot hij haar nodig heeft, dus echt werk zal ze wel niet hebben. Verder zegt hij ‘niet echt’ aan vreemdgaan te denken wanneer andere vrouwen zich aanbieden. Maar ja, Felix kijkt wel link uit, met die eeuwige vrouw en haar pompons in dat hoekje. Misschien moet ik ook helemaal niet naar die tekst luisteren, maar gewoon dansen, maniakaal, tot mijn schoenen kapot zijn en het weer winter is.

    • Georgina Verbaan