Ik reis rond, heb een missie om schoonheid te delen

„Wandelend en Solex-end gaan we nu sinds een paar jaar door de streek.”

„Een carrière heb ik nooit gehad. Ik heb zoveel verschillende dingen gedaan, naast en door elkaar. Mijn man was van de loopbaan. Ik heb vier kinderen grootgebracht, met veel plezier.

„Eind jaren ’80 heb ik vier deelcertificaten VWO gehaald, omdat ik wilde gaan studeren. In 2006 ben ik afgestudeerd, Taal- en Cultuurstudies, in Utrecht, op een onderzoek naar verschillende verschijningsvormen van christendom op de Britse eilanden in de 8ste eeuw, naar abten die reizen maakten naar Rome. Intussen had ik ook een opleiding Gestalt & psychosynthese gedaan, en een jaar of zes als therapeut gewerkt.

„Pas nu, achteraf, ga ik verbanden zien tussen al die ogenschijnlijk losse dingen die ik heb ondernomen. Ik ben een reiziger. Letterlijk. En ik maak innerlijke reizen.

„Ik heb dat van mijn vader. Hij was 17 jaar toen hij, na z’n HBS, in z’n eentje naar Nederlands-Indië vertrok. Hij heeft de kampen overleefd. Na twintig jaar kwam hij terug in Nederland, trouwde, stichtte een gezin. Hij bleef een reiziger: maakte in z’n eentje trektochten door de Alpen, tot op hoge leeftijd.

„Ik heb ook een kant van mijn moeder geërfd: bezig zijn, gezelschap opzoeken. Maar diep van binnen ben ik niet echt een groepsmens. Ik observeer graag. Ik laat mensen aan me voorbijtrekken.

„Ik heb een fascinatie voor landschappen en onverwachte ontmoetingen. Soms denk ik: hier ben ik eerder geweest, met hem of haar deel ik een herinnering uit een ver verleden, zonder dat ik dit uitspreek of concreet wil maken. Ik sluit reïncarnatie niet uit, hoewel ik daar niet heel stellig in ben; het is meer een gevoel van binnen.

„Zo verklaar ik nu mijn belangstelling voor het vroege christendom op de Britse eilanden. Ik heb er iets mee, het roept herkenning in me op. Geestelijken waren reislustig, op de missie gericht. Mijn scriptie ging over reizende abten, ‘abbates vagantes’; sommigen maakten wel zes keer de reis naar Rome en terug – moet je nagaan, in die tijd: te voet, te paard, per boot, duizenden kilometers. Met onderweg de ontberingen van het klimaat maar tegelijk ook de onbeschrijfelijke schoonheid van de natuur.

„Voor mij manifesteert religie zich vooral in de natuur en in muziek. Een preek of een opgesmukte roomse kerk raken mij niet zo snel. Ik voel me thuis bij het vroege christendom: in sobere bouwwerken op woest mooie plekken.

„Ik ben in m’n leven inmiddels een keer of tien op het Schotse eilandje Iona geweest. De abdij daar is het centrum van een internationale, oecumenische geloofsgemeenschap, vergelijkbaar met Taizé in Frankrijk, maar dan kleiner.

„Toen mijn studie in 2006 bijna klaar was, bedacht ik me: ik wil straks drie maanden naar Iona, om in alle rust te kunnen nadenken over een nieuwe levensfase. Dat heb ik gedaan. Op een vrijdag in september kreeg ik mijn bul, op dinsdag vertrok ik.

„Drie maanden heb ik in de boekwinkel van de abdij gewerkt. Echt rustig had ik het niet op Iona: ochtendgebed om 9 uur, avondgebed om 21 uur, de winkel open van 10 tot 18 uur, en drie maaltijden in gezelschap van gasten uit de hele wereld. Maar het was een prachtige ervaring, en een slaapkamer met uitzicht op zee – zó schitterend.

„Regelmatig trek ik alleen erop uit naar allerlei plekken. Ik wandel zo maar een week in m’n eentje in de Pyreneeën. Vrienden begrijpen dat niet altijd even goed. Is dat niet saai? Is dat niet gevaarlijk? Ach, die arme man van jou, vindt die dat allemaal goed...? Ja, mijn man vindt het prima. We maken ook samen reizen, hoor. Maar je hoeft toch niet alles in het leven hand in hand te doen?

„Sinds een jaar of vier ben ik jaarlijks een week of drie in de Allier, in Midden-Frankrijk. Een vriend nodigde ons uit. Wij hadden hem leren kennen als boswachter van Vlieland; hij was inmiddels naar de Allier verhuisd. Hij schreef een echte, ouderwetse brief. ‘Nelleke, er staan hier zulke prachtige oude, Romaanse kerken. Jij hebt daar verstand van, laten we die ’s met elkaar gaan bekijken. Dan zal ik aan jullie laten zien hoe schitterend de natuur hier is.’

„Zo gingen we op natuur- en kerkenpad. Al snel zei ik tegen onze vriend: hier kunnen we aan de slag als excursieleiders, jij doet de natuur, ik de cultuur. Hij was meteen enthousiast. Hij kende een Nederlands echtpaar in de streek met chambres d’hôtes. En met een schuur vol Solexen. Zo was het arrangement snel samengesteld.

„Wandelend en Solexend gaan we nu sinds een paar jaar door de streek. Ik voel me soms als een abt, een ‘vagant’ uit de middeleeuwen. Ik reis rond, ik heb een missie, niet om zieltjes te winnen, maar wel om schoonheid te delen, van de natuur, van cultuurhistorische plekken die mij raken.”