Ananashandelaar

Over elk onderwerp – hoe klein ook – is oneindig veel te vertellen. Lex Boon koos ooit voor de ananas en neemt ons mee. Deze week de laatste aflevering.

Het klonk als een goede deal. Per doos van twaalf kilo zou ik 4,5 euro betalen. Een pallet met daarop tachtig dozen zou voor 240 euro vanuit Ghana naar de haven in Antwerpen kunnen worden verscheept. In totaal dus 600 euro, voor 480 ananassen (maat 6). „Stuur me een e-mail met wat je precies wanneer wil hebben, maak het geld over en ik zorg dat het goed komt”, zei Ghanese ananasproducent Stephen Mintah onlangs op een beurs in Berlijn, terwijl hij mij een stevige handdruk gaf.

Ik stond voor een lastige keuze. Was het wel een goed plan om zelf ananashandelaar te worden?

In mijn zoektocht naar ananasverhalen ben ik de afgelopen jaren op veel verschillende plekken geweest en heb ik tientallen mensen gesproken. Maar omdat er nu eenmaal oneindig veel over de ananas te vertellen is werd het to-dolijstje steeds langer. Van de problemen in de industrie in India en Australië tot de pogingen in Colombia en Benin om juist een nieuwe industrie op te bouwen. Van de vergane ananasglorie in Hawaii tot de in ere herstelde ananasteelt in Israël. Op het eiland Wallis en Futuna in de Grote Oceaan groeit een ananassoort die je alleen daar tegenkomt. Zouden er op de grens tussen Brazilië, Paraguay en Bolivia nog ‘wilde’ ananassen groeien? En waar in Guadeloupe kwam Columbus voor het eerst de ananas tegen?

Genoeg te doen dus, maar hoe ga ik dat betalen? „Waarom ga je zelf geen ananas verkopen”, opperde een vriend. De ananas als verdienmodel voor journalistiek over de ananas. Het was iets waar ik wel vaker over had nagedacht, maar na mijn ontmoeting met Stephen leek het me opeens iets haalbaars. Hij kon mij de ‘Sugarloaf’ leveren, de allerbeste en mooiste ananas ter wereld, die je nu nog niet in Nederland kan krijgen. Mijn inkoopprijs zou ongeveer 1,25 euro per ananas zijn. Tel daar nog 75 cent per ananas bij op voor vervoer vanaf Antwerpen, verpakkingsmateriaal en de huurkosten van bijvoorbeeld een marktkraampje. Bij een verkoopprijs van 5 euro per ananas zou ik 1.440 euro verdienen. Genoeg om een ticket naar Ghana te kopen en uit te zoeken hoe mijn ananas eigenlijk geproduceerd wordt.

Ervaren ananashandelaren waren pessimistisch over mijn plan. De marge op een pallet is hooguit een paar tientjes. Pas als je containers per week wegzet, kan het interessant worden. Als je mazzel hebt dan, want de risico’s zijn groot. En hoe uniek je ananas ook is, Nederlanders gaan er nooit vijf euro voor betalen. Kortom: ik was naïef en had geen idee wat voor slangenkuil ik me eigenlijk begaf. En dat laatste argument was eigenlijk doorslaggevend. Want of het lukt of niet, het belooft in ieder geval een goed verhaal op te leveren.

Deze week stuurde ik Stephen dus een mail, waarmee dit project officieel in een nieuwe fase is beland: van ananaschroniqueur naar ananashandelaar. Een wekelijkse rubriek past daar niet bij, maar een podcast over mijn ananas-startup is in de maak.