Column

Watskeburt met Fatima Yamaha?

Rolinde Hoorntje spot trends en geeft tips. Deze week: een avondje bij label Magnetron Music en de ontmaskering van een hoax.

Nederland dacht dat De Jeugd Van Tegenwoordig (DJVT) een eendagsvlieg was, toen ‘Watskeburt’ tien jaar geleden verscheen. Maar de monsterhit was niet de eerste van het label Magnetron Music, bleek vorige week.

Het regende vrijdag Patta-sneakers, luchtpijpkneuzende overhemden en halskettinkjes in de Tolhuistuin. Vjeze Fur opende het tiende verjaardagsfeestje van Magnetron met TMF-toppers als Toni Braxtons hommage aan masturberen (‘So High’) en Skeelo’s Calimero-complex (‘I wish’). Naast dj-sets van leden van De Jeugd van Tegenwoordig waren er optredens van de jeugd van morgen in Amsterdam. Donnie, een Vjeze Fur-kloon met een rattenvlechtje, zocht naar de juiste balans tussen een krakakaaa 1095-attitude en authenticiteit. Hij rapte over sos, Wubbo Ockels en spacen met mokkels, maar dat zag je hem zelf nog niet zo een-twee-drie in die zaadvernietigende legging doen. Belmer – het nieuwe project van muziekproducent Bas Bron en dj 618 – liet juist zien waarom Bron een van de beste beatmakers is van Nederland. Een Bron-beat herken je meteen, al heeft hij meer alter ego’s dan er zandkorrels in een zandbak zitten. Zijn stroperige funky electrohouse doet denken aan een gelukkig huwelijk tussen Giorgio Moroder en Daft Punk. Dat gladde sexy geluid onder die grove teksten maken de Jeugd ook zo goed. Het is een beetje camp.

Halverwege de avond kruipt er een dame met Aziatisch uiterlijk achter de draaitafels; een rood-witte lap bedekt haar gezicht. Zodra de eerste plaat wordt gestart begint het rumoer. Is dit nep?

Tien jaar lang werd er geheimzinnig over gedaan. Het verhaal van De Jeugd zou officieel beginnen bij ‘Watskeburt’. Die track zou reden zijn geweest voor Bron om een eigen label te beginnen met Kostijn Egberts in 2004.

Maar voordat Bron met Sandder Lanen, Wiwa en Vjeze Fur de huiskamer introk, was er al eerder een plaat die ze samen uitbrachten: ‘A Girl between two worlds’. Een wat weemoedige housetrack op naam van ene Fatima Yamaha, een Japans-Turkse artieste, uitgebracht op een Iers label d1, die uitgroeide tot underground clubhit waar dj’s nog steeds wild over zijn. Ook ik geloofde heilig in het bestaan van de Turks-Japanse. Tot vrijdag. ‘Fatima’ draaide voor het eerst in Amsterdam. De vrouw stond er wat stijfjes bij, de lap om haar mond een al te obligate verwijzing naar haar dubbele nationaliteit. Zodra ze haar eerste plaat startte, begon het rumoer. Het is een hoax! Ja, bevestigt Egberts, het is Bron. „Maar maakt het iets uit? De music industry is all about selling dreams.”

Klopt. Toch voelde ik me een beetje dom.