Uitblinkende pasta’s en ze weten hier van wijn

Foto Rien Zilvold

In één van de mooiste straten van Amsterdam, de Hogeweg in de Watergraafsmeer, bestieren sinds mei vorig jaar vier jonge Italianen eethuis Nessun Dorma. Het is een eenvoudige osteria, een hoekpand met ’s zomers een terras en binnen een houten vloer en zonnig gele wanden. Op één van die wanden is een flinke muurschildering te bewonderen van een operazanger die verdacht veel op Pavarotti lijkt en waarschijnlijk Puccini’s laatste aria Nessun Dorma zingt. Die operamuziek klinkt trouwens niet uit de boxen, dat is vrolijke muziek uit het geboorteland van de vier. Aan luxe doen ze hier niet, dus let vooral niet op de lelijke stoelen van de horecagroothandel; het draait allemaal om puur Italiaans eten en gezelligheid.

De dagelijks wisselende kaart (lunch en diner) biedt drie antipasti (voorgerechten), drie primi (tussengerechten), drie secondi (hoofdgerechten) en drie dolci (desserts en kazen), en er worden ook pizza’s gebakken. De prijzen zijn prettig en de keuze groot genoeg, ook voor vegetariërs heeft elke gang iets moois. We starten met crostini stracchino (jonge koekaas) met zalm, vier stukjes geroosterd brood met in kleine blokjes gesneden gerookte zalm (7,50) – een uitstekende appetizer. De tussengerechten, royale porties, zijn pasta’s en die smaken ronduit fantastisch! De penne met radicchio en gorgonzola (8,50) is heerlijk smeuïg, het bitter van de radicchio (roodlof) gaat mooi samen met de romigheid van de pittige kaas – het bord gaat schoon leeg. Ook orecchiette (oorschelpen) met cime di rape (Italiaanse raapjes) e salciccia (worst, 8,50) is een schot in de roos. De varkensworst in in kleine stukjes gesneden en geeft genoeg tegenwicht aan de flinke bos raapstelen in de pasta; wat geraspte kaas eroverheen: het smaakt heerlijk. Als hoofdgerecht gaat de vleesverlater voor een paddestoel van de grill met Sardijnse pecorino (10,50), waarbij aardappeltjes uit de oven en snijbiet worden geserveerd (net als bij alle hoofdgerechten trouwens). De portobello, een uit de kluiten gewassen champignon, heeft nauwelijks smaak, er is weinig mee gedaan, en de pecorino – wel hele mooie – komt in twee dikke plakken op het bord; we vinden dit allemaal wat gemakzuchtig en verre van verfijnd. De aardappeltjes zijn goed van smaak maar hadden krokanter gekund, de snijbiet is wel lekker. Het andere hoofdgerecht, vier kleine varkenskoteletten van de grill (10,50), is simpel, maar lekker. We constateren tussen de gangen door dat de keuken vooral in de pasta’s uitblinkt.

Inmiddels hebben we een flinke slok wijn op. Vooraf hebben we een glas Vermentino van Sardinië gedronken (5,50 per glas), warm aanbevolen door de bediening en inderdaad een zeer goede keuze: vol en met diepgang en zeker geen ‘wijntje’. Bij het hoofdgerecht laten we een Siciliaanse syrah opentrekken (5,50 per glas), een prachtige zachte wijn met toch een volle smaak die prima gaat met de varkenskoteletten. Ze weten hier van wijn, zoveel is zeker.

Maar als we licht jubelend het slotakkoord laten komen, gaat het toch nog mis. De cannolo di ricotta, een koekrolletje gevuld met gezoete ricotta (5,50), is ijskoud, te laat uit de vriezer gehaald. Het koekjesdeeg is door het invriezen taai geworden en de inhoud amper ontdooid. Jammer, we wilden net royaal vier ballen uit de bak tevoorschijn toveren, maar dit is een regelrechte misser.

We reclameren, het vriendelijke meisje duikt meteen de keuken in en komt terug met de mededeling dat we groot gelijk hebben. Het dessert verdwijnt van de rekening – zo hoort het. Het laat zien dat ze hun gasten hier serieus nemen en we zijn ervan overtuigd dat dit niet nog eens zal gebeuren.

Osteria Nessun Dorma is een leuk, lief en lekker buurtrestaurant waar met liefde voor eten wordt gewerkt. Nu nog even de puntjes op de i, een tikkie meer fantasie in de keuken misschien, en Amsterdam is een mooie zaak rijker.