Luimen van hond in muziek

Bij componist en pianovirtuoos Frederic Rzewski kan het alle kanten op. Zijn bekendste stuk is The People United Will Never Be Defeated!, een verzameling pianovariaties op een Chileens revolutieliedje; zo’n beperking van materiaal en instrument werkt als olie op het vuur van Rzewski’s immense muzikale verbeelding.

Bij Rzewski’s nieuwe pianoconcert A dog’s life werd de beperking node gemist. Na een aanzwellende prelude van ongestemd slagwerk ging het hoofddeel van start met een beethoviaanse strijkersgeste. De piano veroverde zich geleidelijk een plek en kreeg al snel de eerste van een reeks solo’s. Het contrast tussen die geïnspireerde solo’s en het vlakke ensemblewerk kon nauwelijks groter zijn. Een fors, met studenten aangevuld Asko|Schönberg speelde een bijrol. Die hoekige klavierexploraties (een verklanking van de luimen van een hond) deden soms aan als vrije improvisatie, dan weer als pseudoromantiek of als een kruiwagen bakstenen die in een hakkebord werd gekiept. Muziek vol leven in ieder geval. Solist Daan Vandewalle tilde het onevenwichtige werk met zijn bevlogen spel niettemin naar een hoger plan.

Na de pauze klonk de Nederlandse première van Hans Zenders 33 Veränderungen über 33 Veränderungen. Dit gecomponeerde commentaar op Beethovens Diabelli-variaties was nogal getruukt en weinig urgent, met als leukste effect de off-stage piano aan het eind. Zo leek Asko|Schönberg in een ondankbare rol onbedoeld een pianorecital in de weg te staan.