Geen nagel om zijn kont te krabben

Cocaïnezaak kan Curaçaose sprinter zijn plaats kosten in het Nederlandse estafetteteam

Brian Mariano: „Mijn moeder is mijn beste sponsor.” foto Vincent Jannink/ANP

’Hopi Brian’ staat er op zijn shirt. In gouden letters. In Papiamento betekent het zoveel als ‘geweldige Brian’. Aan vertrouwen geen gebrek bij sprinter Brian Mariano. Met dank aan God, zijn steun en toeverlaat.

Het geloof is de boei waaraan Mariano zich als man met problemen vastklampt. Want het leven lacht de 30-jarige atleet niet altijd toe, vooral niet op financieel gebied. Of zoals sprintbondscoach Wigert Thunnissen het voor de EK indooratletiek in Praag plastisch uitdrukt: „Brian heeft geen nagel om zijn kont te krabben.”

Mariano presteerde vorig jaar, mede als gevolg van een hardnekkige hamstringblessure, dusdanig slecht dat hij zijn A-status, en daarmee zijn stipendium, verloor. Van de een op andere dag zat de Curaçaose sprinter zonder inkomsten. En zie je als fulltime sportman dan maar te redden.

Gelukkig voor Mariano vindt hij een warm bad in de Curaçaose gemeenschap in Rotterdam. Daar krijgt hij onderdak en eten, wordt hem zo nu en dan een betaald klusje – „een auto repareren of laminaat leggen” – gegund of geld toegestopt. En dan is er op Curaçao altijd nog mama Mariano, die haar zoon regelmatig geld stuurt. „Mijn beste sponsor”, zegt de sprinter met gevoel voor ironie.

Dure voedingssupplementen

Het valt hem zwaar gemotiveerd te blijven, erkent Mariano in Praag, waar hij opvalt door een grote, rode koptelefoon op zijn hoofd. Bezorgd: „Ik heb zoveel aan mijn hoofd dat ik er soms niet van kan slapen. Dan denk ik: hoe moet het verder? In voorbereiding op dit EK heb ik bijvoorbeeld maar twee keer voedingssupplementen kunnen kopen. Die zijn duur, man. Wel 300 euro per aanschaf. Maar ik blijf positief. Zo houd ik mezelf scherp. Want ik wil hier in Praag een medaille winnen, bij voorkeur de gouden.” Om vervolgens met een glimlach te concluderen: „In dat geval krijg ik mijn A-status terug.”

En dan is er ook nog steeds dat cocaïnevlekje. Die gevangenisstraf van een half jaar waartoe Mariano op Curaçao is veroordeeld, nadat in december 2012 op het vliegveld van Willemstad ruim 700 gram cocaïne in zijn (olympische) koffer werd aangetroffen. De sprinter, die verklaarde geen weet van cocaïne te hebben, hoefde wegens plaatsgebrek niet onmiddellijk in het cachot. Ruim twee jaar later heeft hij de gevangenis nog steeds niet van binnen gezien. En dat zal ook niet gebeuren, bezweert Mariano. Zijn advocate op Curaçao beweert dat hij een vrij man is. Of dat zwart op wit staat? Mariano weet het niet, maar denkt het wel. „Maar ik weet zeker, dat ik die straf niet hoef uit te zitten.”

Enige echte rechter

Mariano zegt zich geen zorgen te maken over de cocaïnezaak. Stellig: „De enige echte rechter is God. Die bepaalt alles. Ook of ik de gevangenis in moet. Justitie in deze wereld is corrupt, zoals heel veel mensen corrupt zijn. Ik probeer positief te blijven, want de duivel probeert je elke keer weer te pakken. Maar als je God eert, gaat dat niet gebeuren.”

Intussen stort Mariano zich op zijn sport. Eerst dit weekeinde in Praag en na het indoorseizoen wil hij zich plaatsen voor de WK, eind augustus in Beijing. Daarvoor volgt hij twee sporen: individueel of als lid van het estafetteteam (4x100), waarmee hij in 2012 al eens Europees is geworden.

Maar die cocaïnezaak werpt mogelijk een blokkade op voor de estafetteploeg. Nadat hij vorig jaar wegens tegenvallende resultaten buiten de boot viel, moet hij zich opnieuw bewijzen bij bondscoach Thunnissen. Maar de eerste grote test, en kans op kwalificatie voor de Olympische Spelen van 2016 in Rio de Janeiro, is voor Mariano moeilijk haalbaar. Vanwege zijn straf wordt hij niet toegelaten tot de Verenigde Staten, waar Thunnissen en zijn estafetteteam vanaf 6 april een trainingskamp beleggen.

Meerwaarde

De bondscoach heeft Mariano nog niet laten vallen, maar laat in Praag doorschemeren dat hij erg hard zal moeten lopen om voor de WK estafette in aanmerking te komen. Thunnissen: „Ik moet beoordelen of Brian van meerwaarde is als ik hem naar de Bahama’s laat komen. Vorig jaar vond ik hem qua snelheid niet onderscheidend genoeg. Maar als hij de 6,64 seconden die hij op de 60 meter heeft gelopen doortrekt naar een snelle tijd op de 100 meter, dan zou hij zo maar weer interessant kunnen worden.”

Tegen die achtergrond lijkt het onpraktisch, dat Mariano Thunnissen als trainer heeft ingeruild voor Elsworth Manuel. En hij daarmee de spintselectie op het nationale sportcentrum Papendal heeft ingewisseld voor de club Rotterdam Atletiek. Thunnissen doet er vrij laconiek over: „Ik vind dat een atleet de regisseur is van zijn eigen programma. Brian is op zijn gemak in Rotterdam. Ik heb wat kunnen beteken in zijn lastige periode. Hij heeft zijn leven nu ingericht op een manier die beter bij hem past. Prima toch.”

Op Papendal voelde Mariano zich ontheemd, zegt hij. Niet vanwege Thunnissen of de omstandigheden, maar „omdat het er saai is”. De sprinter hunkerde naar „eigen culturele mensen” om zich heen. Mariano: „In Rotterdam vind ik tussen Curaçaoenaars de warmte, de sfeer, waarin ik me thuis voel. Relaxed, niet te streng, losjes. Op Papendal was ik down.”