127 Hours

NPO3, 22.00-23.35u.

(Danny Boyle, 2010). Het is een kort moment. En eigenlijk is niet eens wat je ziet zo confronterend, maar het geluid dat je hoort. Twee harde korte klanken die door merg en been gaan: botten die breken. Het zijn de botten in de rechterarm van Aron Ralston (geweldige rol van James Franco), de adrenalinejunk die in 2003 met zijn arm onverwachts klem kwam te zitten tijdens een sportief dagje in het National Park van Utah. Hij viel daar in een diepe spleet in een canyon, waarbij een groot rotsblok op zijn arm terechtkwam dat daardoor onwrikbaar werd vastgeklemd. Over dit waar gebeurde verhaal schreef de echte Aron Ralston een boek, Between a Rock and a Hard Place.

Het knappe van 127 Hours is dat het geen seconde saai wordt. Regisseur Danny Boyle (Trainspotting) vermengt flashbacks naar belangrijke momenten uit Ralstons verleden met oude videobeelden die Aron ooit opnam met de camera die hij bij zich heeft. Vooral de videoboodschappen, die hij met de dood voor ogen opneemt voor zijn ouders, ex-vriendin en vrienden, werken bijzonder emotionerend. Nuchter vertelt hij over zijn toestand en de ontdekkingen die hij over zichzelf doet.