Diawara als Sister Tharpe

Een timide meisje was ze nooit, maar als Fatoumata Diawara in 2015 het podium betreedt staat er een zelfverzekerde vrouw die in vier jaar tijd veel heeft geleerd. Was haar gitaarspel altijd wat onzeker, nu staat ze als een moderne Sister Rosetta Tharpe haar vrijgevochten gospel te verkondigen op elektrische gitaar. Ze zingt politieke boodschappen en danst uitbundig, maar bovenal heeft ze die stem die al zo veel mensen betoverde sinds haar overweldigende debuut Fatou uit 2011. Diawara (1982) is bezig een plekje te veroveren onder de grote Afrikaanse zangeressen zoals Miriam Makeba, Oumou Sangaré en Anglique Kidjo . H et blijft wachten tot ze haar oeuvre uitbreidt met een tweede solo-album. Tot die tijd stelt de Malinese zangeres haar publiek tevreden met enkele nieuwe songs en vooral herinterpretaties van het oude materiaal. Aanvankelijk breekt de emotionele kracht van de songs nog niet zo door, maar als Diawara eenmaal haar haardoek heeft afgewapperd en is uitgebroken in een van haar wilde danssequenties, is de ban gebroken. Scattend op een up-tempo versie van Bakonoba legt ze de gitaar weg en pakt een paardenstaart, een spiritueel voorwerp waarmee ze haar bandleden lijkt te zegenen. De akoestische aanpak van Fatou is in 2015 Afrikaanse soulrock geworden.

    • Leendert van der Valk