Vrouwtje in de goot

De werkelijkheid kan absurdistischer zijn dan fictie. Ilona Verhoeven ziet meer dan zij ziet.

foto ilona Verhoeven

Poppetjes regenen doet het vooral in de regio Amsterdam. Daarbuiten regent het pijpenstelen of is het gewoon noodweer. In Engeland regent het katten en honden, wat eerder iets voor dierenvrienden is, met poppetjes moet je toch wat speelser ingesteld zijn.

Heel soms blijft er een poppetje liggen. Het kan in zo’n geval gebeuren dat een man tegen zijn zoon zegt: „Kijk, daar is er weer eentje.” Alsof hij een fossiel in de natuurstenen vloer van een te duur uitgevoerd winkelcentrum aanwijst. „Een vrouwtje”, zegt de vader dan.

Kinderen denken bij een ‘vrouwtje’ aan iets anders dan hun vaders. Aan een verkleinde versie van een vrouw. Bijvoorbeeld vrouwtje Piggelmee. Of aan vrouwtje Theelepel, die over het algemeen iets populairder is, omdat ze, heel flex, kan wisselen tussen klein en groot.

Toen ze furore maakte als tekenfilmfiguur vervulde het Theelepelvrouwtje tevens een rol als tante van de kindsterretjes Sinbad (die zeeman), Maja (die bij), Heidi (die van Peter) en Niels (beheerste net als het vrouwtje de verkleiningstruc en reisde nogal graag per gans). Niet dat het als zodanig bekendgemaakt was, maar de tekenfilmfiguren leken zo waanzinnig op elkaar dat het niet anders kon dan dat het allemaal familie was: érgens moest er dus ook een gekke tante zijn.

Nog even over de poppetjesregen. Die is bijzonder spectaculair op het moment zelf, om naar te kijken. Zorg dat je niet in de bui terechtkomt. Verder geen zorgen, na afloop spoelen de poppetjes vanzelf weg. Via de goot, ja. Een plek waar nou eenmaal heel veel eindigt.