Tv kijken met patiënten

Vorige week, we hadden er inmiddels twee afleveringen van Anita wordt opgenomen opzitten, was ik op een verjaardag waar er ook een paar psychiatrisch patiënten tussen zaten. Eentje had geen benen meer omdat ze ter hoogte van Wolfheze op de rails was gaan zitten. Je zou kunnen zeggen dat haar zelfmoordpoging mislukt was, maar zelf sprak ze liever van ‘bijna gelukt’, waarmee ze maar wilde zeggen dat ze inmiddels een stuk positiever in het leven stond.

Toen op de televisie opeens in een populair praatprogramma het hoofd van Anita Witzier verscheen, zei deze vrouw niet ongrappige zinnen als: „Zij is echt een gewone vrouw, maar ze heeft wel baat bij hoge kijkcijfers.”

Op verzoek van het feestvarken vertelde ik daarna het verhaal over die keer dat ik naar Ibiza reisde voor een reportage over ‘Anita wordt opgenomen’, die toen nog gewoon Memories presenteerde. Ze was daar met een versierde bus vol KRO-mensen – drie regisseurs, camera- en geluidsmensen, redacteuren, tolken, producers en eindredacteuren – die door typische vakantielanden trokken om oude vakantieliefdes met elkaar te herenigen.

Ik ging naturel met deze mensen om, schuwde zo nu en dan een grapje niet en werd na verloop van tijd opgenomen in hun groep. Met individuele gesprekjes won ik hun vertrouwen.

Joep was een van de regisseurs, met hem had ik een vrij normaal contact totdat er een vrolijk gedekte tafel moest worden gefilmd en de opnames twee keer moesten worden onderbroken omdat er een aardbei scheef hing.

Een van de redacteuren vertelde dat hij regelmatig huilde tijdens het filmen. „Wij zijn er ook door ontroerd, dat mag ook wel eens gezegd.”

Anita dronk op het strand net zo lang sangria met een van de kandidaten totdat hij eindelijk normaal antwoord gaf op steeds dezelfde vraag. Wat was er toen precies gebeurd in die discotheek?

’s Avonds ging Anita als eerste naar bed. Ze zei de hele tijd dat dat was omdat ze er fris moest uitzien. Toen ze weg liep zeiden de andere KRO-mensen dat ze warm en betrokken was en dat ik flauw was als ik dat niet zou opschrijven.

Later moesten we ons verstoppen achter auto’s bij een kerkje. Regisseur Geeske drukte iedereen op het hart dat niemand Evert mocht vertellen dat zijn vakantievriend van vroeger er weer was, maar Evert zei: „Ik weet dat hij er is want sinds hij is benaderd door dit programma mailen we weer.”

Niettemin begon hij tijdens de opnames toch spontaan te huilen.

Anita toen: „Ieder mens heeft een verhaal en achter ieder verhaal zit weer een dubbele laag.”

Tja, dat wisten die psychiatrische patiënten niet van Anita. De vrouw zonder benen zei: „Ze had mijn buurvrouw kunnen zijn.”