Panda Bear wil zingen als Rihanna

Op festival Where The Wild Things Are treedt zondag ook Panda Bear op, schepper van gevoelige elektronische klankbrouwsels. „Ik wilde mijn stijl verzachten.”

Noah Lennox alias Panda Bear

Van Noah Lennox alias Panda Bear is bekend dat hij graag samples gebruikt. Lennox, ook actief als een van de voormannen van het experimentele gezelschap Animal Collective, uit New York, vulde al vijf solo-cd’s met zijn gevoelige klankbrouwsels.

Op zijn nieuwste cd komt voor het eerst een gezongen sample voor. Tussen de sonore klanken van het wringende maar funky Mister Noah, zingt Lennox een aantal keer lichtzinnig ‘Ehehehe, Uhohoho’, op een manier die uitsluitend ontleend kan zijn aan hitzangeres Rihanna. Toch is Lennox, die duistere teksten schrijft en zijn nieuwe cd Panda Bear Meets The Grim Reaper noemde en bovendien zijn klanken uitvoerig door de elektronische mangel haalt, niet iemand die je associeert met de wulpse keelzang van Rihanna.

In een hotellobby in Amsterdam vertelt Lennox dat die associatie precies zijn bedoeling was. „Ik weet niet meer in welk nummer van Rihanna ik het hoorde”, zegt hij, „maar ik heb haar rechtstreeks geïmiteerd. Ik bedacht dat ik kenmerken uit populaire muziek kon gebruiken, om mijn eigen stijl te verzachten. In mijn liedjes klinken instrumenten doorgaans versleten en schurend. Als tegenhanger zocht ik een mild element. Ik zie het als een paard van Troje. Het paard is het poppy deel, en in zijn romp zitten de wrange elementen, die je er als verrassing bij krijgt.”

De popfactor werd later toegevoegd, zegt Lennox. „Want als ik speel, ontstaat er vanzelfsprekend iets ondoorgrondelijks. Mijn muziek is altijd eerst duister – ofwel ‘fucked up’, zoals mijn vrienden zeggen.”

Noah Lennox (36), geboren in Baltimore, Maryland, heeft een bedachtzame stem en komt serieus over. De jonge Lennox voetbalde en tekende veel, vooral panda’s – vandaar de bijnaam. Met schoolvrienden begon hij later de band Animal Collective, verhuisde naar New York en kreeg internationaal succes ten tijde van hun cd Merriweather Post Pavilion (2009). Op die cd vond het schijnbaar losvaste huwelijk tussen funky bassen en zweverige elektronica een eigen balans in ongeremde composities, zoals My Girls, waar twinkelende pulsklanken cirkelden als helikopterwieken. De laatste paar jaar zijn de leden van Animal Collective vooral bezig met soloprojecten.

Ondanks zijn behoedzame voorkomen blijkt Noah Lennox drieste ideeën en een obsessieve aanpak te hebben. Er zijn meer tegenstellingen: Lennox heeft een opgeruimde stem met een zweem zonnigheid, ongeveer als Beach Boy Brian Wilson. Onder de vele lagen geknor en gepruttel in bijvoorbeeld Sequential Circuits, is zijn stem een gloedvol baken.

In zijn huis in Lissabon, waar hij in 2004 voor de liefde naartoe verhuisde, heeft hij een studio, waar de afgelopen twee jaar werd gebroed en geëxperimenteerd voor de nieuwe cd. Lennox kreeg hulp van producer Peter Kember, alias Sonic Boom, ooit bekend van de Britse neopsychedelische band Spacemen 3. „Ik speel de instrumenten, zing en programmeer de elektronica, maar hem geef ik aanwijzingen voor het soort geluid dat er omheen moet. In Boys Latin bijvoorbeeld, wilde ik dat de sfeer zou zijn als een wild wiebelende boot, op het punt om om te slaan. Dat kan Pete.”

De nummers ontstonden op een ondergrond van op internet gevonden klanken. „Online heb je allerlei gratis archieven. Daarin zitten eindeloos veel samples, van drumritmes bijvoorbeeld. Het zijn doorsneegeluiden, met kraak noch smaak. Die ritmes namen we als uitgangspunt, en voegden er effecten aan toe, net zolang tot ze begonnen te wringen.”

Noah Lennox kijkt gedecideerd voor zich uit. „Ik vind het een opwindend idee om onpersoonlijke wegwerpklanken als uitgangspunt te nemen en ze te bewerken. Met als resultaat dat ze karakter krijgen, zozeer dat de luisteraar hoort dat ze door niemand anders gemaakt konden zijn dan door Panda Bear.”

    • Hester Carvalho