Filmer Goicolea kan ook mooi tekenen

'Chorus Installation', 2014 Foto Jamie Tiller

Je hoeft nu niet naar het Whitney, het Guggenheim of het MoMA om in hun collecties werk te zien van de 44-jarige Anthony Goicolea. Hij heeft nu een indrukwekkende solotentoonstelling in de Amsterdamse galerie Ron Mandos.

Goicolea – die in Brooklyn woont, maar zijn wortels in Havana heeft – maakte al vroeg naam met dromerige, enigszins sinistere werelden die hij in scène zette in fotografie en video. Door zichzelf digitaal te vermenigvuldigen speelt hij zelf alle figuren in zijn raadselachtige, vaak homo-erotische taferelen, die dus in feite complexe zelfportretten zijn. Drie van zijn films zijn ook op het Filmfestival in Rotterdam te zien geweest.

Bij Galerie Mandos is te zien dat Goicolea ook veel andere disciplines en technieken beheerst. Hij blijkt heel mooi en subtiel te kunnen tekenen en schilderen. Voor zijn schilderijen gebruikt hij tegenwoordig mylar, een halfdoorzichtig perkamentachtig materiaal, waarbij hij op zowel de voor- als de achterkant schildert en tekent. Zijn landschappen, vaak besneeuwd, krijgen daardoor zowel een fotografische scherpte als een dromerige diepte. Hoe overtuigend de bomen en meren en vergezichten lijken, zijn ‘echte’ natuur is maar een constructie: de landschappen staan allemaal op steigers, zelfs een meer is met een hoek van 90 graden strak uitgesneden en op een onderstel geplaatst. In een grote strook keien in de galerie heeft hij drie schilderijen rechtop gezet van bomen die gevangen in staketsels groeien.

Andere werken in deze expositie laten zijn grote talent voor het klassieke tekenen zien. Een van de installaties is een antieke typemachine op een kleine hoge tafel, waar een lange zwarte rol uit loopt. Op dat zwart is een geplooid wit doek getekend – een doek om tranen mee te drogen, de rol is een afscheidsbrief. En voor een installatie met muziek tekende hij achttien zangers – opnieuw allemaal varianten op hemzelf – die een soortgelijk doek tegen hun gezicht drukken. Eromheen in de ruimte klinkt, onherkenbaar vertraagd, het Requiem van Mozart.

    • Tracy Metz