Column

In Baarlo nemen ze hun Mark niets kwalijk

Met een kortingsactie had ik een kasteelkamer gereserveerd in een chateau in Baarlo, een dorp bij Venlo met zoveel kastelen waar ze hotels van hadden gemaakt dat ze de hotelkamers alleen nog maar vol kregen met spectaculaire kortingsacties. ‘Wat moesten we er eigenlijk?’ vroegen we ons na een paar uur af, want in Baarlo was verder niet zoveel te doen. Behalve als je liefhebber van de Amerikaans-Japanse kunstenaar Shinkichi Tajiri was, dan kon je er je hart ophalen, want hij had het dorp versierd met diverse metalen ‘knopen’.

„Als dank voor de gastvrijheid, want hij woonde hier een paar jaar tot hij er dood neerviel”, vertelden ze ons in Café Centraal, de inderdaad centraal gelegen kroeg naast de kerk, waar ze grote indruk op me maakten met de gesprekken die ze er voerden.

„Heb je een vuurtje?”

„Nee, loop maar tegen de muur, dan heb je ketsvuur.”

Dat soort humor.

De vraag of Shinkichi Tajiri de bekendste inwoner van Baarlo was, werd hartstochtelijk met ‘nee’ beantwoord.

„Niet meer!”

Die eer ging voor even naar Mark Verheijen, het kale, ‘pas 38-jarige’ VVD-kamerlid dat vorige week opstapte vanwege zijn declaratiegedrag.

In Café Centraal namen ze hun Mark niets kwalijk, integendeel. Verheijen was het slachtoffer geworden van zijn eerlijkheid, of beter nog: omdat hij Limburger is.

„De rest sjoemelt ook, maar hij had het weer eens niet zo snugger aangepakt.”

De plaatselijke autohandelaar kieperde zijn biertje achterover, somde ze allemaal op, van het van hennepteelt verdachte raadslid tot de corrupte ex-senator en de gewezen KLM-baas aan toe en zei: „Als je ten onder gaat aan een paar flessen wijn ben je geen grote jongen. Wij zijn gewoon niet slim genoeg.”

Wat volgde was een discussie over politiek met redenaties waarop we zo één, twee, drie ook geen antwoord hadden.

Over Geert Wilders: „Ik denk het, hij zegt het, maar jullie hoeven ons niet allemaal op een hoop te gooien.”

Eenmaal buiten deelden ze van gemeentewege gratis fruitboompjes uit aan de bewoners van huizen langs de grote weg, als compensatie voor de overlast. Vanaf billboards staarden VVD’ers en CDA’ers met brillen ons haast verwijtend aan, alsof ze ons eraan wilden herinneren dat ze in dit stukje Nederland ook meededen aan de democratie.