D’Angelo brengt publiek in extase

Bijna een uur liet D’Angelo een uitverkocht Paradiso wachten, voordat hij zich had opgeladen voor het beste soulconcert dat de poptempel in lange tijd heeft gezien. Een liefhebbend publiek gaf hem die ruimte, want Michael D’Angelo Archer heeft een geschiedenis van artistieke twijfel en persoonlijke problemen. Veertien jaar deed hij over zijn derde album Black Messiah, dat in december vorig jaar werd geopenbaard via iTunes. Het is een duister meesterwerk waarin alle lijnen van veertig jaar soul en r&b samenkomen.

D’Angelo neemt de organische klank van een hecht spelende band mee, met in het middelpunt de zwaar groovende bassist Pino Palladino. Veel meer dan bij zijn concerten van 2012, toen er nog geen voltooid album was, verscheen er een ontspannen D’Angelo op het podium die een eredienst van de soul voorging in de geest van Al Green, James Brown en Curtis Mayfield. Hij was pas tevreden toen Paradiso gonsde met een spiritualiteit die hier voor het laatst gevoeld werd toen het gebouw nog een kerk was.

Met adembenemende discipline voerde hij zijn band van de grimmige monotonie van 1000 Deaths naar de flamenco-invloeden van Really Love, compleet met toreadoroutfit. Oudere nummers als Brown Sugar en zijn funky versie van Roberta Flacks Feel Like Makin’ Love lieten een zindering door de zaal gaan, met zangeres Kendra Foster als fladderende engel naast D’Angelo. Zijn falset klonk sensueler dan ooit en de pompende ritmes brachten het publiek in extase. Na twee en een half uur wist hij niet van ophouden, alleen achter de piano in de ballade How Does It Feel? Fantastisch om D’Angelo zo in vorm te zien met een repertoire dat wijst naar de toekomst van de soul.