Waarom loopt ‘Medea’ niet? Ligt het aan de titel?

Nu weet niemand meer hoe het moet. Breng je met je toonaangevende gezelschap (Toneelgroep Amsterdam) een bekende titel (Medea), door een hippe regisseur (Simon Stone) met steengoeie acteurs, loopt die – bejubelde! – voorstelling toch niet goed. In Groningen moest Medea zelfs worden geannuleerd. Het credo onder programmeurs is tegenwoordig dat alleen bekende titels de zalen nog vullen, maar kennelijk is zelfs Medea, nog wel met het keurmerk ‘Toneelgroep Amsterdam’ niet meer genoeg om voldoende publiek te garanderen.

Tegelijk doet de jury van het Theaterfestival krampachtig alsof we een renaissance doormaken; vrijwel elke voorstelling die uitkomt wordt door hen nu ‘genomineerd voor de selectie’. Snapt u het? Deze jury kiest jaarlijks de tien beste voorstellingen van het seizoen. Dat is al aan de royale kant, maar vooruit; het festival dient ter promotie. Optimisme is dus geboden, het vuurtje moet worden opgepookt, het beeld van een bloeiende sector hardnekkig in stand gehouden. Maar momenteel wordt in een schier oneindige reeks opgetogen ‘persmomenten’ een ongeloofwaardige long list opgesteld. Behoorden Liefhebben van Laura van Dolron (twee sterren in deze krant), of Welkom in de familie bij DeLaMar (drie), nu echt tot het beste van het jaar? Wens en werkelijkheid liggen hier wel heel ver uit elkaar. De amechtige poging ze bijeen te brengen doet potsierlijk aan. Ik zou zeggen: nomineer er gewoon tien, en kies één ‘beste voorstelling’ van het jaar. Dat zou zomaar eens Medea kunnen zijn.

Met de nominaties voor Nobody Home van Daria Bukvic en Als ik de Liefde niet heb van Marjolijn van Heemstra zit de jury natuurlijk wel goed. Beide zijn artistiek hoogwaardige voorstellingen met grote maatschappelijk relevantie. Van Heemstra speelt samen met een priester die vertelt hoe hij binnen de kerk is misbruikt, Bukvic regisseert drie acteurs die hun leven in Nederland begonnen als asielzoeker. En het goede nieuws is dat dat wél werkt: Nobody Home is de hit van deze winter; tot nader order elke avond uitverkocht.

Wat vertelt dat ons? Misschien dit: toneel is een levende kunstvorm, gebracht voor publiek dat nú leeft. Zou het kunnen dat het verhaal van drie asielzoekers anno nu gewoon meer aanspreekt dan de tragedie van een tovenares? Maar dat weet Simon Stone óók. Daarom ging zijn voorstelling ook over een eigentijdse vrouw, Anna, die uit wanhoop haar kinderen doodt. Actueel, indringend en dichtbij. Wat als de Groningers dat hadden geweten? Toch een beetje misleidend, die titel. Dat hoeft nu dus niet meer.

Correcties en aanvullingen

Medea

In Waarom loopt ‘Medea’ niet? Ligt het aan de titel? (2/3, p. C2) stond dat Medea van Toneelgroep Amsterdam in Groningen was geannuleerd. De voorstelling is één avond opgevoerd en één avond geannuleerd.

Mesdag en Wilhelmina

In Kunstpaus en gehaaide handelaar (5/3, p. C10-11) staan op de bovenste foto volgens het onderschrift Mesdag en zijn vrouw.

Het zijn echter koningin Wilhelmina en de Franse president Armand Fallières tijdens hun bezoek aan Museum Mesdag in 1911.

Fotografen

Bij Europa is te bang voor de toekomst (21/2, p. 14) zijn de foto’s gemaakt door Europe by Satellite (EBS), Stéphane Alonso en Saar van Bueren.

Malmström

In Zó veel ophef over handel is nooit vertoond (5/3, p. E4) staat dat eurocommissaris Malmström rechten heeft gestudeerd. Ze studeerde politieke wetenschappen.