De islam biedt legitimatie om oorlog te voeren en dat geldt niet voor christendom of jodendom

Dirk Vlasblom betoogt in zijn artikel ‘Oorlog voer je niet voor de islam alleen’ (Wetenschapsbijlage, 21&22 februari) dat de islam „niet meer of minder agressief is dan andere religies”. Slechts „ter legitimering van machtspolitieke ambities en militaire veroveringen” zou de islam „net als het christendom” gebruikt zijn.

Veel van wat Vlasblom betoogt is in wezen juist. Er ontbreekt echter een belangrijk aspect aan en dat is dat de islam wel degelijk aan eenieder die dat wil – inderdaad onder meer om machtspolitiek en gebiedsuitbreiding – de mogelijkheid biedt om zich persoonlijk gelegitimeerd te voelen tot het voeren van oorlog. Het jodendom en het christendom bijvoorbeeld doen dat in het geheel niet.

In de soennitische en sjiitische islam daarentegen is oorlogvoering ten gunste van de islam een geloofsplicht.

De geroepen gelovige mag de ongelovige of de afvallige verjagen, amputeren, kruisigen, onthoofden, met kokend water overgieten, verbranden of neerknuppelen met ijzeren knotsen

Van deze straffen heeft IS tot nu toe slechts het verjagen, de kruisiging, de onthoofding en de verbranding toegepast. Te verwachten valt dat de media de komende maanden over amputaties, overgietingen met kokend water en het neerknuppelen met ijzeren knotsen zullen berichten... Want wat vredelievende moslims ook beweren over IS, IS voert slechts de koran uit.

In het islamitische geschiedbeeld zou de geschiedenis vier periodes tellen – Mohammed zelf heeft ze alle vier als eerste doorlopen. De eerste periode is die van de onwetendheid. Daarin heeft iemand geen weet van Mohammeds profetie. In de tweede, Mekkaanse periode dienen niet-moslims vredelievend en verdraagzaam tegemoet getreden te worden. In de derde, Medinese periode dienen degenen die ondanks alle moeite en hartelijkheid nog steeds geen moslim zijn geworden, met harde hand tegemoet getreden te worden. De vierde periode breekt aan wanneer de moslims de overwinning behalen: de periode van de onderwerping, de letterlijke betekenis van het woord ‘islam’. Omdat de islam geen centraal leergezag kent zoals de katholieke kerk (zoals Vlasblom terecht opmerkt) en geen kerkraden en synodes zoals de protestantse kerken, is het aan elke gelovige om te bepalen of dat ogenblik is aangebroken.

De meerderheid van de moslims is niet agressief. Dat zegt niks over de leer

Dirk Vlasblom beantwoordt de vraag ‘Is de islam agressief?’ niet. Hij trakteert ons op een lange reeks anekdotes over opgetekende strubbelingen tussen islamitische top dogs door de eeuwen. Top dogs in het minuscule puntje van een piramide bestaand uit, over die 1.300 jaar opgeteld, miljarden mensen. Geen woord over de ellende van de naamlozen in – en buiten – die piramide. In de slotalinea duikt een oude wisseltruc op die kennelijk het hele betoog moet voorstellen.

Is de islam een leer, of een groep mensen? Ik denk het eerste. Beide tegelijk kan in elk geval niet. De truc is om de genoemde vraag te stellen over de leer, en hem te beantwoorden over de mensen. Laten we deze truc eens toepassen op het nazisme. Vijftig miljoen Duitsers waren in 1933-1945 onderworpen aan deze heilsleer. Meer dan 95 procent van hen juichte de nazi’s toe. In die tijd martelde en moordde minder dan 0,1 procent van de Duitsers. De overgrote meerderheid was niet agressief. Dus was het nazisme dat ook niet; ‘bewijs’ geleverd. En maar blijven wegkijken van de islam als agressieve heilsleer. Laat Vlasblom eens over de sharia schrijven.

Piet-Hein Nelissen

Het is absurd te beweren dat de jihad niet door de islam ingegeven was

Weer staat er een artikel in NRC waarin elke kritiek op religie angstvallig wordt vermeden. Het stuk van Dirk Vlasblom begint vrij wijs met de stelling dat andere religies ook gewelddadig kunnen zijn en nogal wat op hun kerfstok hebben. Dit kan in principe verdedigd worden. Maar je moet de laatste jaren onder een steen hebben geleefd om niet te zien dat op dit moment de islamitische terroristen verreweg in de meerderheid zijn.

En dit artikel gaat veel verder. Er wordt beweerd dat de islam niet agressief is. Het eerste argument is dat de initiële verspreiding van de islam niet per se een aangelegenheid van de islam is omdat oude papyri van die tijd over praktische zaken van de veroveringen spraken. Voor geen weldenkend persoon kan dit een overtuigend argument zijn dat de verspreiding van de islam niet de motivatie was. Moeten we nu echt denken dat jihad, die aantoonbaar plaatsvond, niet islamitisch was? Absurd.

Aan de hand van deze en andere punten wordt in het slot van het artikel plotseling geconcludeerd dat de islam niet agressief is. Schokkend voor een wetenschappelijke bijlage van een gerespecteerde krant. Op z’n hoogst kan je zeggen dat Islam niet altijd voor de agressie zou hebben gezorgd.

De aanslagen in Denemarken, Frankrijk en, langer geleden, die in New York zijn puur religieuze terreur. IS heeft alleen religieuze motieven. Ook als de meerderheid van de moslims tegen deze aanslagen en groeperingen zijn, wil dit niet zeggen dat de daders van deze aanslagen niet door de islam zijn ingegeven. Weinig moslims zullen deze daden uitvoeren maar de omvang van de groep die ze steunt is verontrustend. De islam zal in het seculiere westen een soort proces van civilisatie moeten doormaken zoals het christendom dat heeft gedaan. Dit onlogische en enigszins laffe artikel helpt daar niet aan mee.

Jonathan Salmons

Prima artikel over de islam

Een compliment voor het prima artikel door Dirk Vlasblom! Verhelderend,actueel,informerend, doorwrocht. D. Zwijnenberg

Correctie

De voorpagina van de wetenschapsbijlage van 21&22 februari toont de Amerikaanse journalist James Foley, voor zijn onthoofding door IS in augustus 2014. Een bijschrift ontbrak, waardoor Foley hier ten onrechte anoniem bleef.