Banaan

We kunnen wel bezig blijven over Feyenoord, maar dan laten we ons in deze duisternis de belofte van het voorjaar ontnemen. En wat valt er eigenlijk nog te zeggen over proleten die in de Kuip een banaan gooien naar een donkere speler? IJstijd, toch? Laat Feyenoord maar even bloeden aan het verlangen naar maatschappelijke suïcide. Het is tijd voor vrolijkheid. Het voorjaar biedt hoop op een beter leven. Daar passen bloemenjurkjes bij, geen Rotterdamse berenvellen.

Met het Belgische openingsweekend van het wielerseizoen komt kleur in het landschap. We kunnen weer onze eigen, enkelvoudige held kiezen, één op één. Op het parcours van Omloop Het Nieuwsblad en Kuurne-Brussel-Kuurne wordt niet met bananen gegooid. Dat zegt nog niet alles, want donkere rouleurs fietsen niet mee. Het peloton blijft een enclave van witte, hooguit gebronsde jongens. Maar toch, het bermvolkje van de koers is niet uit op vandalisme. Al doet de aangerichte rotzooi van bier en patat ook weleens pijn aan de ogen.

De Omloop wordt uitvergroot omdat het de eerste harde koers van het jaar is, een voorafspiegeling van de Ronde van Vlaanderen. Dezelfde kasseien en smalle landwegen, dezelfde waaiers en stervende ijsberen aan de meet. Kermiscoureurs winnen de Omloop alleen per ongeluk.

Dit jaar is een grootscheepse aflossing van de wacht aangekondigd. Met Sep Vanmarcke als gedoodverfde voorpost. De generatie Boonen en Cancellara is nog niet afgeschreven, maar ze wankelt toch op haar sokkel. Ervaring maakt nog veel goed van hun oude benen en de bluf van hun panache is niet geërodeerd, maar de aantredende jeugd is intussen geoefend in anarchie. En er is de tussengeneratie van kampioenen: Sagan, Degenkolb, Lars Boom…

Eigenlijk zijn de Belgische openingswedstrijden gesneden op temperament en traditie van de Nederlandse wielrenner. Beuken tegen de wind in, vette kasseistroken, een parcours dat kronkelt langs grachten en landerijen… de polder au grand complet. Van Niki Terpstra weten we dat hij zijn zinnen heeft gezet op de Omloop. De winnaar van de Ronde van Qatar is in bloedvorm. De afgelopen dagen toeterde hij wel dat hij knecht wil zijn voor Tom Boonen, maar het was meer een boodschap van slagroom dan van deeg. Terpstra is verzot geraakt op het kopmanschap en hij weet als geen ander dat Tom Boonen niet langer de ongenaakbare koning van de voorjaarsklassiekers is. De eigenaar van Boonens ploeg, Etixx-QS, vindt zelfs dat Tommeke al een jaar overbetaald is. Zdenek Bakala en zijn CEO Bessel Kok hebben nog voor de Ronde en Parijs-Roubaix mentaal afscheid genomen van Boonen. Dwars tegen het romantische hart van ploegmanager Patrick Lefevere in.

De laatste tijd lijkt het dat Nederlandse renners met dedain neerkijken op eendagswedstrijden. In het wiel van Mollema en Ten Dam zijn ze in hun verwachtingen doorgeschoten naar het podium van een grote Ronde. Lars Boom is geknipt voor Parijs-Roubaix, maar in tegenstelling tot good old Bradley Wiggins is het geen obsessie. Zelfs de Amstel Goldrace wordt in het Nederlandse cyclisme niet meer gekoesterd als ultieme triomf.

Michael Boogerd was altijd een man van het voorjaar, maar als ploegleider zal hem niet lukken iets van zijn enthousiasme over te dragen op zijn renners van Team Roompot. Geen talent. Nochtans is het parcours van de Omloop zeer geschikt voor Johnny Hoogerland: vallend koersen en aan prikkeldraad geen gebrek.

Wie vandaag Alexander Kristoff klopt, wint de Omloop. In Qatar en Oman was er geen houden aan de Noorse beer. Als een orkaan vloog hij over de meet. En je kon zien dat hij gelukkig was.