Scarlett Johansson klaagde borstenfetisjist aan

‘Arthur Dreyfuss hield van grote borsten.’ Zo luidt de eerste zin van Alles wat je ziet. Een aanzienlijke boezem ‘dwong respect af’, mijmert de hoofdpersoon, ‘maakte van iedere man op aarde opnieuw een kleine jongen’. Hij bestudeert ze in films, op internet, kijkt zijn ogen uit als ze ‘uit lentebloesjes puilen als flamboyante watermeloenen’. Hij verkiest de ‘vleselijke vruchten’ van ‘een weelderige 85C’ boven ‘bescheiden perzikjes’ en verliest zijn maagdelijkheid bij ‘een tippelaarster met een ruim bedeelde voorplecht’.

Het is slechts een kleine selectie uit de eindeloze reeks borstenmetaforen waarop Grégoire Delacourt ons trakteert en dan zijn we pas op bladzijde 3. Daar krijgt zijn hoofdpersoon ‘een openbaring’: ‘In het leven waren het niet alleen de borsten die de gratie van een vrouw vormden’.

De échte openbaring heeft een naam: Scarlett Johansson. Op een dag staat ze zomaar voor de deur van de twintigjarige automonteur Arthur Dreyfuss, uitgeput, met wallen onder haar ogen, uitgelopen mascara en ‘haar dat zich ontrolde, vloeiend en zwaar’ omlaag viel ‘als in slow motion’. Tot verdriet van Arthur draagt ze een wijde trui, ‘als een zak, een onrecht, hij onthulde niets van de vormen van de actrice waarvan iedereen weet hoe bekoorlijk ze zijn, betoverend zelfs’.

En dan heb je nog een kleine tweehonderd bladzijden voor de boeg. Scarlett blijkt gewoon Jeanine te heten en alleen als twee druppels water op de beroemde actrice te lijken. Ze loopt in Pronuptia-shows, is misbruikt door haar stiefvader, genegeerd door haar moeder. Dat sluit mooi aan bij de verdwenen vader en de drankzuchtige moeder van Arthur Dreyfuss. Het is pulp, kitsch, nep en tranen wat de klok slaat, net als de ‘Vuitton-tas in zuurstokkleurtjes die eruit zag als namaak’ en Dreyfuss die ‘eruit ziet als Ryan Gosling maar dan leuker’.

Om de stilistische leegte te vullen citeert Delacourt te pas en te onpas passages uit een filmencyclopedie. Kijkt iemand geschokt, dan moeten we denken aan ‘de bek van de wolf die zo liederlijk kwijlt wanneer de sexy Red Hot Riding Hood langskomt in de tekenfilm van Tex Avery’. Is iemand woedend dan drukt hij zijn peuk uit ‘met de razernij van mensen die een vette, harige spin dood drukken, met een buik zo wit als een puist vol pus [...], Rastapopoulos in Vlucht 714 naar Sydney’.

Scarlett Johansson klaagde reclameman en bestsellerauteur Delacourt aan voor de ‘frauduleuze exploitatie van haar naam en bekendheid voor de promotie van een werk dat haar privéleven schaadt’. Tot twee keer toe kreeg ze van de rechter gelijk. Delacourt moest de actrice in totaal 7.500 euro schadevergoeding betalen. Een schijntje als straf voor het publiceren van een boek dat de inkt van het drukken niet waard is.