Column

De drammerige stijl van behartigers van dierenbelangen

Ja ja, diertjes zijn zielig. Maar de strijders voor dierenrechten zijn nog zieliger, vindt Ilja Leonard Pfeijffer. „Ze bekommeren zich niet om het principe van variatio.”

De factcheckers van deze krant concludeerden afgelopen dinsdag dat er een aantoonbaar verband is tussen dierenmishandeling en huiselijk geweld. Dat had ik met mijn gezonde verstand ook zonder cijfermatige onderbouwing wel geloofd. Natuurlijk geef je de hond een rotschop wanneer je met je dronken harsens van de bank opstaat om je wijf een hengst te geven en je jengelend kroost op te sluiten in het kolenhok.

Maar voor Marianne Thieme, de fractie-voorzitter van de Partij voor de Dieren, was het groot nieuws. Het was niets minder dan een geschenk uit de hemel. Want de VVD wil de dierenpolitie opheffen. En nu had Thieme een nieuw argument. Ze was zo opgewonden dat ze het in een opiniestuk in deze krant van gisteren welgeteld zes keer herhaalde:

1. ‘Via meldingen over dieren komt de politie veel andere delicten op het spoor.’ 2. ‘nrc.next stelde vast dat er een duidelijk verband is tussen dierenmishandeling en huiselijk geweld.’

3. ‘En dat terwijl uit onderzoek blijkt dat geweldsplegers in veel gevallen begonnen zijn met het mishandelen van dieren.’

4. ‘Dierenmishandeling is vaak een signaal voor andere misstanden.’

5. ‘Uit onderzoek blijkt dat er bij eenderde van het aantal geconstateerde gevallen van dierenmishandeling sprake is van huiselijk geweld.’

6. ‘Vergroten van het bewustzijn over het verband tussen huiselijk geweld en dierenmishandeling.’

Je vraagt je af waar iemand zo dwingend en gedurfd heeft leren schrijven, met grootse inzet van de stijlfiguur repetitio zonder zich te bekommeren om het principe van variatio. En dan te bedenken dat de redacteur van de opiniepagina er hoogstwaarschijnlijk de helft van alle herhalingen heeft uitgehaald.

Dat stoort me wel vaker aan behartigers van de belangen van dieren. Ze hebben een nogal drammerige stijl. Aan de dieren mag je niet komen. De dieren zijn belangrijk. De dieren zijn de kwetsbaarste wezens in onze samenleving. De dieren, de dieren. Alsof de mensen het allemaal zo makkelijk hebben.

En dat terwijl de dierenpolitie in vele opzichten een problematisch concept is. Een dier zelf kan geen aangifte doen. Dus wie bepaalt voor hem dat er sprake is van een misstand?

Volgens mij vindt geen enkele hond het leuk om zijn leven te slijten aan een halsband in een stad en op een flatje. Maar dat mag, zolang de buurman maar niet belt dat hij te mager is. Te dik mag wel. Het zijn allemaal volslagen willekeurige mensennormen die wij aan de dieren opleggen. En voor welke dieren geldt het eigenlijk? Alleen voor de aaibare dieren. Volgens mij moet je consequent zijn en moet de dierenpolitie ook met groot vertoon uitrukken wanneer iemand ’s nachts als een beul muggen staat af te slachten met een opgerolde krant. En waarom sturen we de dierenpolitie eigenlijk niet af op de megastallen en de kuikenversnipperaars?