Bezeten van politiek, trouw aan Rutte

„Onder zijn leiding kwam niet alleen de VVD, maar de gehele Venlose politiek weer tot leven.” Het was slechts een van de loftuitingen aan het adres van Mark Verheijen toen hij tien jaar geleden op het jaarcongres van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten tot Jong Raadslid van het Jaar werd gekozen.

Het talent speelde zich ook landelijk in de kijker. De fractievoorzitter van de Venlose liberalen schreef voorafgaand aan de raadsverkiezingen van 2006 mee aan het modelprogramma voor de afdelingen. Na de stembusgang werd hij, 28 jaar oud, wethouder.

De boerenzoon uit Grubbenvorst (dat inmiddels onder Venlo valt) wilde ook dat zijn gemeente ambitie toonde. De rol als logistiek knooppunt moest verder worden uitgebouwd en er waren nieuwe plannen: de Floriade 2012 en daarop aansluitend de groei en bloei van een greenport voor landbouw en aanverwante industrie even groot als de Tweede Maasvlakte.

„Venlo ruikt weer naar beton”, schreef hij in 2009 in een bedelbrief om financiële steun voor VVD-campagnes aan de Roermondse projectontwikkelaar Piet van Pol. Een wat onhandige formulering die gemakkelijk de verdenking wekt dat de betonmolens in geval van het overmaken van geld nog harder zouden draaien. Verzachtende omstandigheid: de formulering was destijds een van Verheijens mantra’s. Er gebeurde eindelijk iets in zijn stad.

De Roermondse VVD-senator en wethouder Jos van Rey had het talent van Verheijen al veel eerder gezien. Dit was een jongeman die net als hij bezeten was van politiek, goed in de dossiers zat en de kunst van het scherp en snel reageren verstond. Verheijen was alleen wat aimabeler, wat minder een straatvechter. Toen ze eenmaal allebei wethouder waren, wisselden de twee liberalen in het najaar van 2007 zelfs even voor een paar dagen van stad; een mogelijkheid om even in elkaars keuken te kijken, ook een slimme gimmick.

Verheijen volgde Van Rey niet in alles. Anders dan de meeste Limburgse VVD’ers, Jos van Rey incluis, koos hij bij de strijd om het leiderschap van de liberale partij in 2006 niet voor Rita Verdonk. Verheijen maakte zelfs deel uit van het campagneteam van Mark Rutte. Die trouw betaalde zich uit. Verheijen werd vicevoorzitter van de landelijke VVD en fungeerde, na de overstap van Ivo Opstelten naar het kabinet, negen maanden lang als waarnemend voorzitter.

In 2010 viel zijn naam als mogelijke staatssecretaris, maar tot een benoeming kwam het niet. Verheijen werd daarop lijsttrekker voor de Provinciale Statenverkiezingen van 2011, met als ambitie om gedeputeerde te worden.

Dat lukte. In een college met de grote winnaar in Limburg, de PVV en het CDA, haalde hij de zwaarste portefeuille binnen. De samenwerking strandde al een jaar later, een dag voordat het door de PVV gedoogde kabinet schipbreuk leek. In het zicht van nieuwe verkiezingen was duidelijk dat Verheijen naar de nationale politiek zou komen. Aldus geschiedde: plek negentien op de VVD-lijst, de hoogstgenoteerde kandidaat van buiten.

Verheijen werd nog wel gedeputeerde in het nieuwe Limburgse college van GS, zonder de PVV en met de PvdA, maar dat was slechts een kwestie van maanden. Achteraf bleek dat hij gedurende zijn periode in Maastricht vaak bezig was met VVD-zaken, soms ook op kosten van de provincie. Eenmaal in het parlement werd hij geconfronteerd met zijn Limburgse verleden. Tijdens het corruptieonderzoek naar Van Rey kwamen ook giften van Piet van Pol aan Verheijen boven water. Meer pijnlijke onthullingen zouden volgen, waarna hij nu de eer aan zichzelf houdt.