Griekenland = V&D V&D = Griekenland

De radio bracht het laatste nieuws over de kredietcrisis van V&D. De directie eiste een ‘loonoffer’, de vakbond ging naar de rechter om het tegen te houden. De nieuwslezer: ‘Ook de banken zijn van mening dat de lonen bij V&D omlaag moeten.’ Sinds de crisis van 2008 is minder veranderd dan je zou hopen of verwachten, en dit citaat spreekt boekdelen: in samenwerking met ‘de banken’ plukt een sprinkhanenfonds een bedrijf kaal, en als het op punt van omvallen staat willen de media graag weten hoe ‘de banken’ tegen de zaak aankijken. En wat adviseren ze? De lonen moeten omlaag. Ze hadden net zo goed meteen kunnen zeggen: onze bonussen moeten omhoog.

In bepaalde kringen is het bon ton om te beweren dat de Nederlandse rechterlijke macht ‘wereldvreemd’ is en in een ‘ivoren toren’ zit. Nog even los van het feit dat je in een toren – hij mag ook van beton zijn - meer overzicht hebt dan beneden op straat: de rechter die het loonoffer verbood, toonde een scherp oog voor het gewoel op straat en tegelijk verhief hij zich soeverein boven de materie. Waar zijn de miljarden van al dat vastgoed eigenlijk gebleven, wilde hij van de V&D-directie weten. Zou de sanering niet uit díe fondsen betaald moeten worden? Terecht vatte hij deze crisis niet op als een acute commerciële calamiteit, maar als onderdeel van een parasitaire financieringsconstructie met een royaal batig saldo. De uitspraak is van een verfrissende, hoe zal ik het zeggen, Varoufakishness.

V&D is het Griekenland van onze economie, Griekenland is de V&D van Europa. Zou het toeval zijn dat de laatste hoogtij van V&D – de jaren zeventig – ook de laatste hoogtij van Griekenland was? Op vrijdagavond in AVRO’s Music All In een optreden van Demis Roussos, Nana Mouskouri of Trio Hellenique en dan op zaterdag naar de ‘discobar’ van V&D om de plaat te kopen. Zorgeloos consumeren in bontgeborduurde jurken en broeken met wijde pijpen. Het safarihemd, de herenhandtas, de turtleneck, in de mode gebracht door stijlicoon Onassis. Mixed grill en mousaka bij de Griek. Who pays the ferryman?

V&D kan de huur niet opbrengen, Griekenland kan z’n hypotheek niet betalen. Te lang potverteerd, problemen genegeerd. Vroeger ging dan op een gegeven moment gewoon het licht uit, maar de financiële industrie heeft geïnnoveerd en ook het faillissement is nu een verdienmodel. U bent niet insolvabel, u bent illiquide. Hier is nog een lening, dit zijn de wensen van de bankdirectie en als u dan hier even tekent, dan zien wij u volgend jaar weer.

Had Europa maar een rechter die knopen doorhakte. Maar het heldere ‘nee’ van de V&D-rechter is het wazige ‘nou… vooruit’ van ‘De Instellingen’ (Trojka was nog niet sinister genoeg). Want, zoals Ashoka Mody afgelopen dinsdag op deze pagina beschreef, Europa hakt nooit knopen door, Europa smeedt bezwerende teksten die tegenstellingen aan het oog onttrekken tot ze in de toekomst weer opvlammen, en dan komt er een nieuwe tovertekst. De EU: een implosie in slow motion. ‘De sterkste daling van de publieke steun voor de EU voltrekt zich onder jongeren,’ signaleert Mody. ‘Voor hen is de crisis hard geweest.’

Europa en het warenhuis: jonge mensen hebben er niks mee.

Dus, beste Yannis en Alexis, hier een tip vanuit het land van Dijsselbloem: mocht iemand van De Instellingen weer eens voorstellen het Griekse vastgoed maar te verkopen: google even ‘V&D Nederland’ en je ziet meteen waarom dat géén goed idee is.