Frankrijk moet nu echt leveren

Frankrijk heeft gisteren opnieuw uitstel gekregen van de Europese verplichting om zijn begrotingstekort tot maximaal 3 procent terug te dringen. Dat besluit van de Europese Commissie zet hier en daar kwaad bloed, bijvoorbeeld omdat het wordt vergeleken met de afspraken waaraan Griekenland is onderworpen. Of met de zes miljard aan extra bezuinigingen die Nederland in 2013 kreeg opgelegd.

Een debat in de Tweede Kamer maakte gisteren duidelijk dat in elk geval een flink aantal Nederlandse parlementariërs het wel heeft gehad met de vermeende lankmoedigheid die de Commissie aan de dag legt als het gaat om Frankrijk. Dat land heeft al negen jaar een begrotingstekort dat de afgesproken norm overschrijdt en het zullen er elf zijn als het nu verleende uitstel – voor de tweede maal – tot 2017 nog niet voldoende soelaas biedt.

Een uitgesproken pro-Europese partij als D66 noemde het bij monde van haar financieel woordvoerder Koolmees „van de gekke als wij dit ongestraft laten gebeuren”. Hij werd bijgevallen door Kamerleden van onder meer CDA, ChristenUnie, SGP en PVV. Vanuit het kabinet klonk daarentegen begrip voor het standpunt van de Europese Commissie, die volgens premier Rutte niets anders doet dan het Stabiliteits- en Groeipact uitvoeren dat in de Europese Unie is afgesproken. Een motie van CDA, D66 en ChristenUnie, vandaag in stemming in de Tweede Kamer, dat Frankrijk strikt moet worden gehouden aan de afspraken van het Stabiliteits- en Groeipact, doet mede daardoor vooral denken aan een open deur en is niet veel meer dan een publiekelijk geëtaleerde opinie.

Want het is de Commissie die, van de lidstaten zelf, verregaande bevoegdheden heeft gekregen om de begrotingen van de lidstaten te controleren en zonodig sancties in de vorm van hoge boetes op te leggen. Die procedure gaat stapsgewijs. Frankrijk is in de fase aangekomen die als laatste waarschuwing mag gelden. Die afspraak is niet vrijblijvend. Op korte termijn moet Frankrijk met nieuwe bezuinigingen en hervormingen komen; in mei beoordeelt de Commissie dat pakket.

In dat licht moet ook de verregaande stap worden bezien die de Franse premier Valls zette, eerder deze maand, om per decreet een economisch hervormingsprogramma door te voeren. Een weinig democratische maatregel voor een besluit waarvan de noodzaak moeilijk te betwisten valt. Frankrijk zal dus eindelijk moeten leveren en dat wordt in dit stakingsgretige land nog een hele toer.

Maar de Europese Commissie zal streng moeten blijven. Voor de beeldvorming is het funest als ultimata steeds weer uitstelbaar lijken. Dan worden ze uiteindelijk ongeloofwaardig.