Een tocht die eindigt zonder zelfmedelijden

‘Het monster’ is de bijnaam voor de enorme rugzak van de net gescheiden Cheryl Strayed. Wanneer Strayed in 1995 begint aan het Pacific Crest Trail (PCT), de 1.700 kilometer lange wandeling van de Mojave woestijn naar de Pacific Northwest, is haar rugzak zo volgepropt dat het haar alleen vanuit liggende positie lukt om op te staan en de langeafstandswandeling van Mexico naar de Bridge of the Gods in Oregon te beginnen.

De rugzak staat ook symbool voor het traumatische verleden dat ze met zich meetorst en waarvan ze zich al lopende wil bevrijden. Flarden van dit verleden flitsen door haar hoofd als zij door de overweldigende natuur wandelt. De fraaie montage is een van de sterkste punten van Wild: op vloeiende wijze lopen heden en verleden door elkaar, ook horen we soms kortstondig zacht echoënde coupletten opdoemen van liedjes en zinnen uit haar favoriete boeken. Deze frases klinken alsof ze uit de krochten van haar brein komen en verdwijnen weer als ze aan iets anders denkt of iets ziet wat op haar pad komt. Zo vormt zich langzaam een beeld van de beweegredenen van de 26-jarige Cheryl om deze zware tocht in haar eentje te ondernemen. Zelf zegt ze dat ze weer de vrouw wil worden die haar moeder Bobbi voor zich zag als ze aan haar dochter dacht. De hechte band met haar moeder (Laura Dern) loopt als een rode draad door de film.

Wild is gebaseerd op het gelijknamige boek uit 2012 van de echte Cheryl Strayed. Actrice Reese Witherspoon had een actieve rol in de totstandkoming van de verfilming. Witherspoon speelt niet alleen de krachtige, voor een Oscar genomineerde hoofdrol maar fungeerde ook als een van de producenten. Ze huurde Jean-Marc Vallée (Dallas Buyers Club) in als regisseur en liet het boek bewerken door de Britse auteur Nick Hornby. De opnames werden zoveel mogelijk gemaakt op en rond het echte PCT, grotendeels met natuurlijk licht en een handheld-camera die simpelweg Cheryl volgt. Af en toe zijn er shots die de grootsheid van het landschap benadrukken tegen de nietige eenling. De film speelt ook knap met de verwachtingen van de toeschouwer. Als Cheryl bijvoorbeeld door een oudere man wordt uitgenodigd met hem mee te gaan, ligt het potentiële gevaar dat zij loopt voor de hand – maar het loopt anders.

Altijd ligt de nadruk op Cheryls gemoedstoestand, zowel in heden als verleden. Haar kracht en positiviteit – dit soort therapietermen worden niet helemaal vermeden – helpen haar er beter uit te komen dan dat ze erin ging. Dit is een vrouw die eindigt zonder zelfmedelijden en de wereld weer helemaal aankan.