Twee jongens en een vrouw met haar hoofd in verband

Een vrouw komt binnen, het hoofd in verband. Er is sprake van een ongeluk. Een ex. Plastische chirurgie. Ze is kortaf en somber, hult het huis in schemer, ligt de halve dag op bed. Een vreemdeling is het, niet de warme, lieve moeder die de tweeling zich herinnert. Bovendien trekt ze een van de broertjes stelselmatig voor. Wie is zij? Waarom heeft ze de plek van hun moeder ingenomen? Heeft ze haar ontvoerd, of zelfs vermoord?

In het verkillende, ijzersterk gemonteerde en sfeervolle Ich Seh, Ich Seh verbergt horror heel lang een tragedie waarvan we de omvang nooit helemaal begrijpen, maar wel voelen. De film speelt zich af in een geïsoleerd, modern huis in de natuur dat gaandeweg verandert in een gevangenis voor een vrouw en twee kinderen. Maar wie is de cipier?

Ich Seh, Ich Seh speelt een bekend spel met waan en werkelijkheid, spiegelmotieven en dubbelgangers. Maar met visuele schwung en een montage die zijn wendingen perfect doseert en zijn surprises goed verhult, is Ich Seh, Ich Seh meer dan horror: het is een tragedie over een gezin dat de weg kwijt is. Producer Ulrich Seidl lijkt van invloed: de film heeft zijn distantie en formele discipline, maar camerawerk en montage zijn juist woest en dynamisch. Een interessante hybride.