Column

Schutterig narcisme siert Eva Jinek

Eva Jinek is dol op een frikadelbroodje.

De proeftijd van Jinek (KRO-NCRV) is na 37 van de 40 uitzendingen in het eerste seizoen bijna afgelopen. De netmanager liet inmiddels weten dat de talkshow op de late avond van Eva Jinek door mag, met een tweede run in de maanden juni en augustus, als Pauw (VARA) weer met vakantie gaat.

Dat Knevel & Van den Brink (EO) er niet meer tussen komen, is zeker geen kwestie van kijkcijfers. Jinek schommelt de laatste tijd rond de 500.000 kijkers. Dat was precies het getal dat NPO-televisiedirecteur Frans Klein in het geval van het duo van de EO de ondergrens noemde, terwijl ze daar nog wel een eindje boven zaten.

Terecht meet de publieke omroep niet alleen kwantitatief. Het gaat erom of dat gezichtsbepalende laatste uurtje op de populairste publieke zender werkt als visitekaartje, of het een gevarieerd publiek aanspreekt en bovenal: of het inspirerende, vernieuwende en pluriforme televisie oplevert.

Eva Jinek lijkt in de sociale media zowel haat als sympathie te oogsten, de haters zijn iets talrijker. Vriend en vijand moeten echter toegeven dat de opzet om eens wat andere mensen voor de camera te krijgen – nieuwe experts, meer vrouwen en leden van etnische minderheden – wel geslaagd is. Zo geliefd als Humberto Tan, die tegelijkertijd met zijn RTL Late Night gemiddeld ruim twee keer zoveel kijkers trekt, zal ze nooit worden.

Dat Jinek de meningen verdeelt, is een essentieel aspect van wat haar in mijn ogen goed maakt, althans: zo passend bij waar televisie nu voor staat. Alles draait om persoonlijkheid, om laten zien wie je bent en waar je voor staat. Dat betekent niet dat je perfect zou moeten zijn, alles zou moeten weten en kunnen. Net als bij Matthijs van Nieuwkerk is juist een zekere onhandigheid deel van de charme van Jinek.

Twee recente voorbeelden illustreren die kracht van het schutterige narcisme. In een overigens niet erg onderscheidend item over kinderen die honger zouden lijden, omdat ze te veel superfood krijgen, werden culinaire guilty pleasures geserveerd: chocolade, een hamburger, macarons. Eva had gekozen voor een frikadelbroodje. Ze beschreef de aantrekkingskracht die de vette hap uitoefent bij een tankstation: „Zoals het daar ligt te dampen in het licht en zegt: eet me. Dan denk ik: kom maar, je kunt er ook niets aan doen.” Het programma eindigt met de even belachelijke als onweerstaanbare aanblik van een talkshowhost die een warm bladerdeeghapje vasthoudt.

Het tweede voorbeeld was nog minder gepland, zo leek het. In een gesprek met twee dove gasten kwam het bestaan van naamgebaren ter sprake. In de gebarentaal kan een naam gespeld worden, of met aan de naam ontleende begrippen aangeduid. Maar bij bekende personen kan het ook iets zijn wat bij uitstek past bij hem of haar.

Eva wilde weten of zij een eigen gebaar had. Nee? Echt niet? Toe, ik wil een eigen naamgebaar!

Vera van Dijk en Jarzhinio Curiel keken elkaar aan. Aarzelend onthulden ze het geheim. In de Nederlandse Gebarentaal grijp je met beide handen naar je borsten als je het over Eva ‘Boobies’ Jinek hebt. Ze sloeg haar handen voor de ogen en zei dat ze het niet had moeten vragen.

Fout, dit was juist helemaal goed. Het gaat er niet om wat je zegt, als er maar over je gesproken wordt. En onzin is het zelden bij Jinek, nou ja, niet zo heel vaak.