Harding maakt hippe aura bijna waar

Curtis Harding Foto Andreas Terlaak

Curtis Harding wordt onthaald als nieuwe soulsensatie. Zalen zijn te klein en superlatieven schieten tekort voor de jonge blues- en soulman uit Atlanta, die het vak leerde in gospelkoren en als achtergrondzanger bij Cee-Lo Green. Zijn debuut met de brutale, van James Brown geleende titel Soul Power is een staalkaart van stijlen, met bluesrock die lonkt naar Hendrix en falsetsoul à la Curtis Mayfield.

Dat hippe aura van Harding liet zich gisteren moeilijk vertalen naar een vol Paradiso. De soul in zijn stem was er, maar als gitarist moest hij het echte werk overlaten aan een sidekick.

Nog teleurstellender waren de blazers, bedoeld om het geluid meer body te geven maar ergerlijk simpel in de manier waarop ze alleen de grondtonen accentueerden. Puntige Stax-soul, zoals Harding die op zijn album laat horen, werd vervlakt tot wollige eenheidsworst. Maar als hij zijn gitaar aan de kant legt en de blazers zich koest houden, toont Harding dat hij een supercoole soulman kan zijn.

Het wat scherper gearrangeerde Heaven’s on the Other Side en het rockende The Drive gaven hoop voor festival Lowlands waar hij in augustus de ervaring van een zomer lang spelen meeneemt. De potentie is er, maar Curtis Harding stond nog iets te onwennig naar het licht te knipperen om zijn belofte nu al waar te maken.